Zoals het klokje thuis tikt...

Het komt nu echt dichtbij. De tijd glipt als zand door mijn vingers. Ik probeer de korrels vast te houden, nog even nader te bestuderen, maar het is onvermijdelijk: over negentien nachtjes woon ik voorlopig niet meer in deze vertrouwde omgeving met alle bekende gezichten en bezigheden. Elke dag verdwijnt er meer en meer vaste basis onder mijn voeten; geen huis, geen werk, geen studie. Alleen maar het toeleven naar dit nieuwe leven. Het plan te overleven in een totaal andere wereld is al lang gesmeed, het idee om mezelf en het leven daardoor beter te leren kennen is allang bedacht. Maar dan de invulling van dit avontuur. Het zal helemaal fantastisch worden, maar toch is er in mij spanning voor dat wat komen gaat. Voor datgene wat niet ingevuld kan worden met beelden, sferen of verwachtingen, voor de ongrijpbare stilte. Ik heb altijd gedacht dat ik me niet zo hechte aan mijn omgeving, dat ik vrij en onafhankelijk door het leven ging en zelf het geluk in handen had. Nu het puntje bij paaltje komt voel ik me toch best klein en afhankelijk van mijn omgeving, want de omgeving hier heeft me toch gemaakt en gevoed. Alles wat ik nu ben en ervaar is ontstaan door de bekende plekken en de mensen daarin. Gelukkig zal alles wat er ooit was nooit echt verloren gaan, omdat de beleefde momenten en indrukken altijd ergens in je blijven bestaan.

Dus hup, op reis, de wereld over, alles los laten, mensen, spullen en denkbeelden en dan maar nieuwe onbekende momenten ervaren. Om deze ervaringen vorm te geven zal ik er zoveel mogelijk over proberen te schrijven. Hopelijk is het voor jullie, lezers, ook plezierig om deel uit te maken van mijn beleefde momenten in Zuid-Afrika. Om er een interactief proces van te maken, zijn reacties en berichten natuurlijk altijd heel welkom.