Zomer en winter in Knysna

Hallo allemaal,

Even een berichtje uit het prachtige zonnige Knysna! Al dagen achter elkaar voelt het als zomer; de mutsen worden afgedaan, de dikke truien worden voorzichtig uitgedaan (maar nog wel overal mee naartoe genomen) en mensen beginnen weer blootvoets rond te lopen. Dertig graden en winter is niet verkeerd. En het is maar goed ook dat het de afgelopen dagen zo'n lekker weer is geweest want ik heb de afgelopen nacht in een township, dichtbij het centrum waar ik werk, gelogeerd. Twee vrijwilligers uit Duitsland wonen er nu al bijna een jaar en kennen de hele omgeving.Omdat ik zin had om het eenzijdige leven in het vrijwilligershuis in de prachtige chique omgeving Knysna Heights met 14 vrijwilligers voornamelijk uit Amerika, Engeland en Canada  af en toe even te ontvluchten, ging ik gisteren naar het krotje in Kayelethu. Het was heel gezellig en een hele ervaring om in een huis te verblijven zonder plafond, warm water, vloerbedekking, waar water in de muren vastzit en waar je 's nachts de hele nacht honden hoort blaffen en 's ochtends wordt gewekt door een haan in de verte, rondgrazende koeien en spelende buurkinderen. Daarna ging ik weer naar het centrum Sinethemba, waar ik nu sinds twee weken werk.
Overdag zijn er rond de 15 tot 20 kinderen (voornamelijk colourds en afrikaanssprekend) tussen de 2 en 18 jaar die daar spelen en rondhangen. Ik help met activiteiten organiseren en de kinderen aandacht geven. De behoeften en karakters van de kinderen zijn heel divers. Dus ik probeer zoveel mogelijk mijn aandacht te richten op alle kinderen een warm en welkom gevoel te geven (ook de kinderen die er in de groep buiten vallen). Een gevoel dat ze er mogen zijn om wie ze zijn, ze hoeven niet stoer, sterk en dapper te zijn. Zichzelf zijn is genoeg. De kinderen komen allemaal uit lastige en armoedige levenssituaties, waar vaak geweld, misbruik en drugs- en alcoholgebruik aan de orde van de dag zijn. Het vrijwilligerswerk bestaat uit mooie en uitdagende, maar vooral speciale momenten.
Twee dagen geleden was er een klein verlegen jongetje genaamd Jonathan die een gekleurd veertje had gevonden in een lokaaltje en hij gaf dit aan mij. Na de devotion en het dansen en zingen  ("This little light of mine I'm going to let it shine" en "I've got a feeling that everything's going to be alright") aaide ik met het veertje of z'n schattige hoofdje, neusje, oortje. Hij genoot oprecht van de liefde en aandacht. Dat kleine gebaar van een streling. De volgende dag toen ik vroeg of hij met de bal wilde spelen, rende die weg en kwam hij in plaats daarvan met een nieuw veertje aan. Weer heb ik een tijdje met het veertje z'n koppie gekieteld. En vandaag kwam hij uit zichzelf naar mij toe met een stuk of acht veertjes die hij had gevonden!! De rest van de dag was hij bij me in de buurt, ik kon merken dat hij zich veilig, op z'n gemak en geliefd bij mij voelde. Ondertussen geeft dit kind mij zo ongelofelijk veel voor terug! Dit soort momenten daar streef ik naar. Ook al keert het humeur van deze kinderen met dag, want zodra ze weer naar huis of de straat gaan kan er zoveel gebeuren, het gaat om deze kleine betekenisvolle handelingen en goede indrukken die je achterlaat.
En in het weekend ben ik lekker aan het zeilen of wilde dieren aan het bekijken :)

Veel liefs en goeds, Susan

Al weer aftellen..

Hallo iedereen,


De maand mei hebben we volgens mij dit jaar overgeslagen, want het schijnt me onmogelijk dat hij al voorbij is zonder dat ik er ook maar iets van heb gemerkt! Het is ondertussen alweer 22 juni en langzaam maar zeker ben ik aan het proberen afscheid te nemen van Kaapstad. Gisteren heb ik radicaal alle kaarten die ik in de tussentijd heb verzameld van vrienden en familie van de muren afgehaald en opgeborgen (nog vele malen dank daarvoor, het is leuk om te merken dat er af en toe ergens aan de andere kant van de wereld aan je wordt gedacht :) ). Nu voelt mijn kamer wel een beetje leeg, maar dat is ergens goed aangezien ik de laatste drieduizend woorden voor mijn scriptie voor vrijdag af wil hebben. Verder heb ik uitgezocht welke spullen en boeken ik hier aan vrienden achterlaat. Kan iemand mij vertellen waarom ik tegen de 30 boeken heb verzameld, terwijl ik er denk ik hoogstens 6 mee kan nemen? Het begint nu door te dringen wat ik allemaal heb gedaan en geleerd en wat er nog allemaal te doen valt!
Aangezien het wat onoverzichtelijk wordt als ik allemaal ga opnoemen wat ik allemaal heb geleerd (een vriendin hier zei laatst dat ik zóoo veranderd was in de afgelopen maanden, van een jong onschuldig meisje, naar een wijze, maar nog steeds vrij onschuldige vrouw... dit is leuk, maar maakt me ook een beetje bang! Misschien herkent niemand me meer in Nederland en lopen papa en mama me straks uren op Schiphol te zoeken), zal ik het er maar op houden wat ik allemaal nog ga doen:


To do list van Susan de Liefde à la Kapa in 1,5 week af te vinken


- Tafelberg beklimmen-> CHECK, eindelijk
Afgelopen weekend ben ik eindelijk op de Tafelberg geweest, het heeft me een half jaar geduurd er op te komen, haha. Ik heb volgens mij opzettelijk alle extreem toeristische dingen hier vermeden (en dat doe ik nog steeds graag), maar ik kan natuurlijk niet een half jaar in Kaapstad zijn geweest zonder de meest fantastisch skyline van de wereld te hebben beklommen. Ja, beklommen! We zijn niet zo lui geweest dat we van het kabelbaantje gebruik hebben gemaakt. En het uitzicht was natuurlijk weer knetterend (waarschijnlijk is dat een nieuw woord in deze context, maar ik laat hem toch maar staan).
- Bezoekje aan Home Affairs -> CHECK, het was weer een heerlijk georganiseerde bende of een ongelofelijke chaotische structuur hoe je het wilt... maar na drie uur had ik mijn toeristenvisum binnen en ben ik weer volledig legaal!  
- Laatste schilderles donderdag -> de afgelopen maanden heb ik me in veel praktische en creatieve opzichten ontwikkeld. Naast schilderen en zeilen, biologisch-dynamisch kookworkshops gedaan, eindeloos de meest verrukkelijke broden gebakken voor het huis hier.
- Naar The Castle of Good Hope -> een stukje geschiedenis is nooit weg. Het eerste gebouw in Kaapstad ligt nu midden in het centrum, lag vroeger aan zee. Volgens een vriend hier is dat het resultaat van meesterlijke watermanagement en droogleg-kwaliteiten van de Hollanders.
- Nog één keer met de scooter naar het strand, nog één keer lemon merengue in het plaatselijke restaurant (uit eten is hier zo veel goedkoper en kwalitatiever in vergelijking met NL), nog één keer naar Kirstenbosch en daar my friends van het winkeltje zien, nog een paar keer zwemmen in een steenkoud zwembad zonder verwarming, nog tienduizend foto's maken (even een inhaalspurt van de afgelopen maanden), nog een aantal keer rondrijden in mijn wispelturige Opel, nog 24 boeken weg te geven, nog drie rugzakken in te pakken, nog één farewell-party met vuur, wijn, spelletjes en zelfgemaakte broden, nog even huilen omdat ik mijn vrienden en het landschap hier zal missen
en dan: 


2 juli op naar Knysna! In Knysna ga ik een maand lang vrijwilligerswerk doen met straatkinderen in een township. Details over de projecten die momenteel lopen kan ik nog niet te veel loslaten, want die weet ik nog niet.Wel weet ik dat het weer een hele goede en leerzame ervaring zal worden. 


Het is vreemd dat deze gebeurtenis, mijn half jaar in Kaapstad al weer bijna voorbij is. Zolang heb je er naar uitgekeken, er naartoe gewerkt en dan is het al weer bijna klaar. Maar het was het helemaal waard, elke ervaring, elk moment heeft me wijzer, vrijer en vreugdevoller gemaakt. Het is gek om te bedenken dat ik in dan straks terug in Nederland ben en dat het dan zo moeilijk om te beschrijven en delen is wat ik hier allemaal heb meegemaakt omdat niemand het met mij heeft gedeeld en zich dus echt kan voorstellen. In de kleinste dingen die ik hier heb gedaan, de straat op lopen, boodschappen doen, de ontmoetingen met random locals, wakker worden en naar buiten kijken, het contact met vrienden, in het gevoel van tijd en ruimte heb ik gevoeld dat ik echt aan de andere kant van de wereld was. En dan straks, op 1 augustus, zal iedereen in Nederland vragen: "hoe was het?" En aangezien ik dan niet zou weten waar ik moet beginnen, zal ik waarschijnlijk zeggen: "uhh, ja, leuk" en dan daarna gaat het leven weer door. MAAR, natuurlijk gaat het normale Hollandse leven niet helemaal gewoon door voor mij, want in die ondeelbare en onbeschrijfelijke stukjes heb ik mijn eigen ruimte en visie gecreëerd, ingezien wat ik belangrijk vind en hoe ik mijn leven wil leiden. Mijn leven in Kaapstad zal hopelijk doorklinken in mijn leven in Nederland, in de vriendschappen en contacten die ik heb. Dus lieve mensen, een boel lichtheid, creativiteit, ontspanning, levensvreugde en anekdotes komen jullie kant op!


With warm wishes, Susan 

Profiel 3: De man die mij leerde zorgzaam te zijn

Onderweg was ik. Onderweg naar één van de meest favoriete plekken van mijn leven. Vanaf jongs af aan heb ik van de bibliotheek gehouden. De rijen boeken met de kennis en werelden die daarin verborgen lagen. Voor iedereen beschikbaar en toegankelijk. De geur van vrijheid die van de bladzijden afsijpelt, de treffende kleuren van de kaften, het magische pasje waarmee ik er een paar mocht meenemen en ze later op mijn bed kon uitstallen als een schat die ik veroverd had. Ik ging nu naar een nieuwe bieb, maar met dezelfde warme gevoelens. Ik liep door de lege straten van Observatory. Mensen lopen niet, maar rijden liever in hun benauwende hokjes. Gek hoe een auto vaak een gevoel van vrijheid, mobiliteit en veiligheid geeft, maar tegelijkertijd haast en afgeslotenheid van de wereld creëert. Daar op de lege straat, vlakbij de bieb, zat de man die mij leerde zorgzaam te zijn. Als een boek, als een nieuwe wereld die voor mij openging, heb ik door hem begrepen hoe dat te zijn en het nut ervan. "Môre poppie, how are you?" vroeg hij mij toen ik nog onwetend langs liep. Al bijna automatisch antwoordde ik "I'm good, and yourself?" Hoewel ik soms in de stemming ben om door te lopen en niet het volledige antwoord af te wachten, besloot ik om de één of andere reden op deze prachtige dag te luisteren naar de reactie van deze meneer. Toen vertelde hij me dat hij zich in eerste instantie verschrikkelijk voelde. Hij vond zichzelf niet om aan te zien. Hij stonk en had wekenlang niet gedoucht. Het werd al maar kouder en kouder om 's nachts op straat te slapen. Helaas was hij niet in staat om zichzelf naar de opvang te verplaatsen, omdat hij een slecht been had. Ik luisterde aandachtig en probeerde hem op te vrolijken met zinloze opmerkingen als dat hij helemaal niet zo erg stonk en er echt niet zo onverzorgd uitzag. Toen als een onverwachte wending van een plot, klaarde zijn gezicht volledig op. Hij was 's ochtends naar de dokter geweest en hij zou binnenkort een operatie krijgen. Bovendien kreeg hij vanaf morgen hulp van een social worker. Zij zou werk voor hem gaan zoeken en hem helpen om zijn leven weer op de rails te krijgen. "Ik ben er klaar mee. Ik ben vijftig jaar en kijk mij nou. Ik wil deelnemen aan en iets doen met dit leven." Toen vroeg hij mijn naam. Susan, antwoordde ik. "O God, I can't believe it, that's my mother's name." Toen hebben we elkaar nog hoopvol moed ingesproken om vol te houden en dingen voor elkaar te krijgen. Na die dag heb ik hem nooit meer op de lege straat bij de bibliotheek zien zitten. Ik weet dat er iemand voor hem heeft gezorgd en dat hij voor mij gezorgd in de zin dat hij me heeft laten zien hoe mensen effectief iets voor elkaar kunnen beteken. Hij heeft me geleerd af en toe uit de bibliotheek en boeken te stappen, omdat er zoveel te leren, ervaren en te zorgen is in de echte wereld met de mensen om me heen. 

Profiel 2: De tuinman en de dood

Met veel liefde en aandacht, een scherpe groef in het voorhoofd, schept de donkere oude bebaarde man de bladeren tussen twee planken en gooit ze in de vuilnisbak. Ilanga litshona (de zon brandt) en toch draagt de man een muts. Geen zweetdruppeltje in zijn nek te vinden. Als een luie westerse vrouw, die altijd vakantie lijkt te hebben, zit ik op het balkon een sapje te drinken. Al meer dan een half uur staar ik naar de bewegingen van de tuinman. Ongezien schaamteloos naar beneden turen. Eerst zie ik de man bladeren bij elkaar bezemen en in een kuil leggen. Om vervolgens deze handeling keer op keer met andere bladeren te herhalen. Af en toe laat een windvlaag de helft van de bladeren in de kuil opwaaien en naar de andere kant van de tuin verplaatsen. Toch behoudt de tuinman ook na een windvlaag weer dezelfde geduldige streken. Ik vraag me af wat er in deze man omgaat. Heeft hij een huis, een gezin en zou hij er nu aandenken? Of zou hij zich nu enkel bezig houden met het stof en de bladeren? Wat zouden z'n hobbies zijn? Of zijn hobbies alleen voor de bevoorrechten? Hoe dan ook deze oude tuinman inspireert. Hij laat me de schoonheid van de tuin zien en tegelijkertijd de betekenis van het aandacht hebben voor elk moment. Dit is een tuinman die niet bang is en vlucht, maar de tijd recht in zijn ogen kijkt. Zo overpeins ik terwijl ik vol aandacht zie hoe de man een tuinslang naar de andere kant van de tuin sleept.

Profiel 1: Memory

Elke maandag hebben we een huishoudster die vier uur lang ons vrolijke en stijlvolle huisje grondig schrobt. Opgewekt, neuriënd en beleefd gaat ze te werk. Elke maandag laat ik lunch achter en wat sap voor Memory uit Zimbabwe. Vanochtend klopte ze weer aan, want we hebben geen deurbel. Een ferme klop is de enige manier om door de hekken en afgesloten ruimtes waarin mensen leven door te breken. Ik lag te lezen op mijn bed, Die Groot Anders-Maak van Jan Rabie, met het raam wijd open, toen ik haar geklop hoorde. Ik leidde haar naar binnen en liep naar de keuken om een pot rooibosthee te zetten. De beste gesprekken ontstaan altijd in de keuken. De keuken, de plek waar voeding voor de dag wordt bereid, waar mensen bezig zijn en die open en van iedereen is. 

Ze vraagt hoe mijn week was. Ik heb een goede week gehad, het Kaapse ritme gehanteerd. Geen zorgen over geld, mensen, studie of werk. Geen gehaast, gestress of geploeter. Haar week was ook rustig, maar dat was het probleem juist. Ze had een week lang weer geen werk kunnen vinden en dat terwijl ze graag hard werkt. Ze legt me uit gewend te zijn om zes of zeven dagen per week te werken; haren te knippen, kleding te verkopen, schoon te maken. Het maakt niet uit wat voor een werk, als ze maar bezig is, als ze maar wat kan verdienen om haar zoontje en familie te kunnen ondersteunen. Dit is tenslotte de reden geweest om twee jaar geleden naar Kaapstad te komen met haar man. Haar zoontje van zeven heeft ze achter moeten laten in Zimbabwe. Hij gaat daar naar school en leert nu lezen, schrijven en zingen. Lachend vertelt ze hoe hij van zingen houdt, maar de mensen om hem heen wat minder enthousiast over zijn zingen zijn. Al herinneringen ophalend vertelt ze me hoe haar zoontje blijft zeuren en smeken om een fiets. Een frons trekt over haar jonge gezicht. Een fiets. "Ach, hij is nog jong, zo was ik vroeger ook. Hij zal het later wel begrijpen dat dat niet te veroorloven is." Een fiets, mijn fiets, de overdaad aan fietsen, fietsers die elkaar bijna omver rijden, fietsen geparkeerd tegen elke beschikbare boom of paal, hetgeen wat ik zo mis aan Nederland. De vrijheid en luxe van een fiets. Dit houd ik maar even achterwege, maar ik voel me ergens diep en diep beschaamd. Ze verzucht dat ze elke dag tot God bid en dat ze het gevoel heeft dat haar gebeden gauw worden verhoort. Hij zal werk voor haar verschaffen, ze zal werken en zorgen, want ze geeft zoveel om dit kind en dit leven. Hoe kan God uit het meest welvarende land zijn verdwenen? In het paradijs vol met fietsen zijn er nog maar weinig dankbaar voor wat gegeven is. 

Postzegels en mijn Nederlandse genen

Hi there everyone,

Still enjoying yourselves wherever you are? Het leven hier is nog steeds stunning! Al hoewel ik af en toe de afgelopen tijd mensen en plekken toch heb gemist. Gekke vlagen van herinneringen: een knuffel van mama, een aai over de bol van papa, mijn kleine broer die op de piano aan het spelen is, thee drinken en urenlang kletsen met vriendinnen in Utrecht, tegen de wind in fietsen, het vlakke landschap vanuit de trein bekijken, op bezoek bij opa en oma en spelen met Irina, wandelingen door het bos maken met Ollie, Cu en Teun, mijn klarinet, de onbenulligheden van het Nederlandse nieuws, kleine dingen die structuur en vorm geven.  Ik heb besloten dat het waarschijnlijk niet uitmaakt waar je ter wereld ook bent, hoe geweldig, prachtig en levendig het ook is, hoeveel afleiding er te vinden is, er zal altijd wel iets te missen zijn. Het is maar hoe je het missen ervaart of je er iets groots en ergs van maakt of dat je het waardeert en je realiseert hoeveel je mensen en gewoontes waardeert. Ik heb daarom geprobeerd mensen af en toe een kaartje te sturen om te laten weten dat ik aan ze denk. Toen ik laatst in de pauze van een les met een kaart en postzegels aan het rommelen was, waren er veel nieuwsgierige ogen. "Wat is dat stickertje dat je erop plakt?" "Waarom lik je eraan?" "En moet je daar dan voor betalen?" De verbazing nam niet af toen ik het systeem van brieven en postzegels uitlegde. Anno 2011 Kaapstad Zuid-Afrika: postzegels zijn ernstig gedateerd. 

Ook iets wat als wonderbaarlijk en onverwachts wordt ervaren is als je als meisje een hele week gaat zeilen. Ik had er opeens zo zin en ik moest Kaapstad met de bergen gewoon vanaf de oceaan zien. En ik had groot gelijk: het uitzicht was onwaarschijnlijk mooi. Zeehonden, dolfijnen, pinguïns en zelfs een walvis heb ik voorbij zien komen. Rondom Robben Island gevaren en de zon zien ondergaan vanaf zee. Bovendien was het erg fijn om weer eens wat praktisch te leren. Toen ik na een week weer met een lekker kleurtje op de uni kwam en in een klasje met coloureds zat werden er ten eerste grapjes gemaakt over dat ik steeds bruiner werd (in huidskleur en ontspannenheid) en ten tweede waren ze in de veronderstelling dat zeilen "baie baie gevaarlik" is. Waarna de docent moest grinniken en zei dat het natuurlijk in mijn Hollandse genen zat dat zeilen... Het gekke was dat ik niet goed wist hoe ik hierop moest reageren, ik stamelde maar wat. Want tja, dat deel van de Nederlandse geschiedenis is niet mooi en oefent nu vandaag de dag nog zoveel invloed uit op ongelijkheid binnen de samenleving. Én ik kom uit Nederland, én ik voel me natuurlijk ergens verbonden met Nederland, maar ik wil niet rechtstreeks verbonden worden met Nederland op die manier. Ik ben geen kolonist die slaven houdt, maar ik kan de kleurlingen hier ook niet kwalijk nemen dat ze die associatie hebben als het Nederland betreft. Tegelijkertijd voelen zij zich ook ergens verbonden met Nederland, zijn ze nieuwsgierig naar het land en de taal. Geef ik ze les in Nederlands en zij mij in Afrikaans. Dus ja, het blijft interessant die uitwisseling. Het voelt alsof we ergens de discussie aangaan. Een discussie tussen culturen die zo verbonden zijn en al eerder had moeten worden gevoerd. 

Het bewijs van mijn Nederlandse genen ;) Gegroet allemaal! Veel liefs, Susan

Kippenvel en franse chansons

Hallo allemaal,

Susan is terug! Hopelijk voorgoed in blogbericht-land. Ik kan het niet geloven, het is al weer langer dan een maand geleden dat ik een bericht heb geschreven! En dat terwijl ik met mezelf had afgesproken nog een bericht voor papa's of opa's verjaardag te plaatsen (27 februari en 4 maart). Ik probeer een verklaring te vinden voor de lange blogafwezigheid, maar ik kan niets beters verzinnen dan dat de tijd sneller is gegaan en er elke keer zoveel is gebeurd dat ik gewoon niet weet waar te beginnen met schrijven. Misschien begin ik ook meer te wennen aan het leven hier, waardoor gebeurtenissen al wat alledaagser worden. Maar heel vaak realiseer ik me nog hoe bijzonder het is dat ik hier ben. Nog dagelijks krijg ik opeens kippenvel over mijn lichaam, glimlach ik breed en voel ik de Kaapse zeelucht mijn neus binnenstromen. Ik kwam er achter dat ik eigenlijk al helemaal gewend ben, weet wat de omgangsvormen zijn en hoe ik ergens moet komen, toen ik eregisteren een Frans meisje de buurt en binnenstad ging laten zien. Ze was net een dag daarvoor aangekomen en zoals iedereen die hier aankomt zonder vrienden, familie of kennissen nog vrij alleen in het diepe. Ik liep over straat met haar, nam een mini-busje, vertelde haar wat dingen en babbelde met mensen die ik tegenkwam in de omgeving. Molo mnumzana, howzit bru, enkosi sister, hi how are you, een tochtje naar de supermarkt duurt bij mij een paar uur omdat ik altijd met allerlei mensen blijf kletsen, wil weten wat ze doen en waar ze vandaan komen. Het meisje keek haar ogen uit, kon af en toe niet verstaan wat er gezegd werd en was driftig op zoek in de supermarkt naar een kaart van de omgeving. Ik besefte me opeens dat ik ook zo was in de eerste week, maar hoe makkelijk en soepel het nu allemaal gaat. Autoproblemen en links rijden, ik draai er mijn hand niet meer voor om. Na in vier verschillende oude auto's te hebben gereden, vijf keer het water te hebben moeten bijvullen, drie keer de olie heb laten checken, over de twintig keer via de achterbak naar binnen heb moeten kruipen (omdat de andere deuren niet opengaan), twee keer de auto heb moeten starten zonder de sleutel om te draaien, heb ik bedacht dat automonteur ook nog een optie is in mijn aankomende loopbaan ;)  Ik heb al heel wat afgereden van de uni, naar de townships, naar de stranden, naar de bergen, naar de wijnvelden.

De uni is trouwens nog steeds een ervaring op zich, de studenten zijn veel opener en directer in de klas dan in Nederland hoewel er nog wel een sterke hiërarchie is. Wat ambivalent is, aan de ene kant zullen studenten hier nooit even een praatje maken met een docent aan het eind van de les over van alles en nog wat en aan de andere kant juichen en joelen studenten tijdens de les uitgebreid als ze iets leuk vinden. Toen een docent laatst veel opdrachten opgaf en een beetje gepikeerd was omdat er iemand door heen praatte, merkte een jongen op in slang: "just relax miss" waarna de hele klas klapte en in een deuk lag. 

Verder zijn er tijdens de lessen veel discussies over de hedendaagse samenleving en Apartheid. Mensen zijn echt bereid om zich in te zetten voor een vredige en gelijkwaardige samenleving en beseffen dat dit kan door interactie en het samendoen. Soms mixen de groepen helemaal niet zo goed en zijn er nog veel vooroordelen, maar zoals gisteravond werd mijn hart weer vervuld van de diversiteit toen er een gratis Jazz-concert was op een plein in de binnenstad. Hoe zelfs een oude dakloze man met een ZA-vlaggetje vrolijk aan het dansen was tussen iedereen en grapjes aan het maken. Het was een prachtig beeld. Sarah en ik keken elkaar op dat moment aan, vol begrip, en Sarah zei: kijk daarom houd ik van Zuid-Afrika, mensen kunnen tenminste nog een beetje grapjes maken.

  

Ach, hoe dankbaar ik ben voor de manieren van omgang die ik hier heb geleerd, dat ik de invloed van mijn spreken en handelen nu kan duiden. Hoe de omgeving me heeft geleerd angst, stress en ontevredenheid los te laten. Er is niets om bang voor te zijn, want men past zich aan aan welke situatie dan ook en dingen zijn nooit zo erg als ze lijken. Stress; bereik je echt iets door iets te forceren? Ontevredenheid; ik heb alle kansen en mogelijkheden om mezelf en anderen nu blij te maken waar dan ook ter wereld met goede moed, echtheid en grapjes. Het leven is goed bedacht ik me vlak voordat ik in slaap viel nadat mijn gekke franse huisgenoten weer franse slaapliedjes voor me hadden gezongen...   

Liefs, Susan

Molweni bafundi!

Hallo lieve allemaal,

Het werd weer eens tijd om jullie op de hoogte te houden van wat ik de afgelopen tijd zo ongeveer heb beleefd in deze stad zonder begin of einde. Deze stad, die zo goed voor mij zorgt. Waar zal ik beginnen? Er is ondertussen al weer zo veel gebeurd: prachtige wandeltochten, colleges aan de universiteit, ontmoetingen met allerlei soorten mensen, braai, braai en nog eens braai. Ik zal maar beginnen bij de gebeurtenissen die een diepe indruk hebben achtergelaten, de rest is waarschijnlijk ook niet interessant of relevant om voor mij over naar huis te schrijven. 

Sinds ongeveer twee weken ben ik betrokken bij een weeshuis- en educatieproject, die kinderen opvangt in de township Nyanga. Het weeshuis is nu nog een schamel gebouwtje met een paar kamertjes waar zo'n dertig kinderen van allerlei leeftijden rondlopen, maar binnenkort wordt er een stuk bij gebouwd! En o, die kinderen, ze zijn zo lief en het is zo vreselijk om te bedenken wat ze allemaal hebben meegemaakt. Ik heb veel bewondering voor alle mensen die betrokken zijn bij dit soort projecten, er is zoveel gaande. In allerlei townships zijn mensen druk bezig om vrijwillig de wereld iets beter te maken. Om ook in staat te zijn met de kinderen te communiceren en omdat ik erg geinteresseerd ben geraakt in de cultuur volg ik nu op de universiteit een Xhosa-cursus. En ik kan jullie wel vertellen dat dat klikken nog behoorlijk lastig is!

Laatst was ik op een bijeenkomst van een familie in een township. Ze hielden een traditioneel feest omdat een lid van de familie een baan had gevonden, wat voor mensen in de township echt een zegen (een manier om jezelf uit de armoede te ontrekken) is. De sfeer was heel goed, veel zingen en bidden, en je wordt opgenomen als deel van de familie. Omdat ze zo blij waren dat ik er was boodden ze mij het toppunt van lekkernij aan: chicken head. Ja, je leest het goed: het hoofd van een kip. Ik zie het nog op het bord liggen. En hoewel ik geen lastige eter ben, gaan sommige onderdelen van dieren eten toch iets te ver; chicken head, chicken feet en sheep head gaan er bij mij toch niet in. Hoewel ik wel begrijp dat in armoedige omstandigheden je niets verspild.

Maar goed, ik ga weer stoppen aangezien ik zo nog even de kindjes ga knuffelen, vanmiddag in het stadium ga brullen (Ajax in Greenpoint) en 's avonds ga loungen op een Bob Marley-avond. Ik hoop dat alles goed met jullie gaat! Salani kakuhle, liefs, Susan

"Close the door please"

Hallo lieve allemaal,

Zoals sommige van jullie al weten, heb ik een fantastische en gevarieerde verjaardag gehad, met heel veel blijdschap, warmte en gezelligheid! Opgestaan met een zonovergoten en blauwe lucht, een verjaardagswaardig jurkje aangetrokken, een roze taartje gegeten, in wel vijf talen te te worden toegezongen en de eerste dag van mijn 22ste levensjaar was begonnen! 

's Ochtends ben ik eerst naar Kayelitsha, een township, geweest. Daar hebben we (drie blonde meisjes in een auto die soms op cruciale momenten niet start) een project bezocht. Het is een geweldig project, waar vrouwen uit Kayelitsha een cursus krijgen om verschillende soorten handwerk te leren. Op die manier kunnen ze zelfstandig geld verdienen. De mooiste tassen, kleden en kussenslopen werden vervaardigd en de vrouwen waren allemaal zo open en vriendelijk. Echt heel bijzonder om zo'n gemeenschap van vrouwen te zien functioneren. Toen heb ik mezelf maar een zeer kleurrijke geweven tas cadeau gedaan! :)

Vanaf vier uur 's middags tot midden in de nacht heb ik vervolgens heerlijk met allerlei mensen  (er kwamen steeds meer mensen bij, iedereen was welkom) in de tuin gezeten en gebraaid. Zo leuk en bijzonder hoe mensen die je maar zo kort kent, je zó goed opvangen. Rond een uurtje of acht viel er één regendruppel midden op mijn voorhoofd. Meteen kwam mijn onrustige Nederlandse "O NEE REGEN"- gevoel naar boven. Dus ik strekte mijn armen uit en zei net op het moment dat iedereen even stil was: "Oh nooooo, rain" en toen begon iedereen te lachen, omdat er letterlijk geen wolkje in de hele wijde omstreken te bekennen was. Nu sta ik meteen bekend als een dramatisch, maar  vrolijk Pipi Langkous-figuur, alleen zonder peenhaar. Kan iemand de vergelijking voor mij uitleggen? 

Vandaag ging ik met een huisgenootje naar een Volunteer Centre met de trein, eigenlijk niet voor mij maar voor haar. De mevrouw van het centre heeft me echter flink geprobeerd te overtuigen dat ik ook vrijwilligerswerk kan gaan doen. En ik moet zeggen er lopen echt hele goede en interessante projecten, waar ik denk ik een hoop kan leren en brengen. Maar eerst wil ik mijn studierooster nog even afwachten. Goed, dat terzijde, nu komt het volgende avontuur: het was vijf uur en we wilde maar eens teruggaan met de trein... Ik heb nog nooit zoiets gezien! Het was stamp-, maar dan ook stampvol! Maar dan ook echt vol, de treinen van de NS tijdens spitstijden zijn er niets bij. Er kwamen elke stop weer meer mensen bij, ook al paste het helemaal niet en je kon je kont niet draaien of keren. Toen kwam daar op het hoogtepunt een man binnen met een voordeur. Ja, echt gewoon een losse voordeur werd even meegenomen in de propvolle trein. De wagondeur ging niet meer dicht en iedereen was in een melige bui. Het was hilarisch, ondertussen werden er uitgebreid woordgrapjes gemaakt terwijl we daar met z'n allen rondom een voordeur tegen elkaar aanstonden te zweten: "Close the door please" en "Where is the exit door?". Drie stops voorbij het station waar wij eruit moesten konden we pas uit de trein, er was simpelweg geen ontsnappen aan. Ja, lieve mensen, ik ben wat betreft mijn claustrofobische neigingen weer behoorlijk op de proef gesteld. Desondanks, waren het heerlijke, fijne en lichte dagen. ;) Dat wens ik jullie ook toe! 

Welnu, ik ga de luiken sluiten, morgen vroeg op en de uni maar eens gaan bekijken. 

Liefs, Susan

A bucket of meat

Hallo allemaal,

Jullie denken nu vast: "alweer een nieuw bericht? heeft dat kind daar wel tijd voor net nu ze de grote wereld aan het ontdekken is?" Maar op de een of andere manier heb ik alle rust en ruimte, vooral in mijn hoofd, om het creatieve proces te starten en te schrijven. En ik krijg natuurlijk veel inspiratie van alle nieuwe ervaringen die ik hier op doe. Bovendien heb ik gisteren iets meegemaakt wat met eten te maken heeft en daar waren sommigen erg benieuwd naar, dus vandaar ;) 

Laten we beginnen met dat ik over het algemeen hier gewoon eet wat ik altijd eet (op wat braais, met veel vlees, na). Ik neem aan dat ik niet uitgebreid verslag hoef te doen van hoe ik naar de supermarkt ga en dan doodgewone producten in mijn mandje prop. Nee, ze hebben niet alles, hagelslag, stroopwafels en ontbijtkoek zijn in geen heinde en verre te bekennen. Maar ja, daar hadden de Duitse huisgenoten ook nog nooit van gehoord. 

Gisteren had ik echter toch weer zo'n bijzondere ervaring. Ik ging met een groep mensen naar Mzoli's, een ... ja hoe leg je dat uit.

Is het niet geweldig? Sommige dingen bestaan gewoon niet in je taal of in je normale manier van denken en ervaren. Nu zal ik een luttele poging wagen om met de woorden die ik wel heb de plek en ervaring weer te geven. 

Mzoli's is een soort van restaurant in een township, maar zeker niet op een manier dat wij een restaurant kennen, want: 1. iedereen neemt z'n eigen vlees, eten en drinken mee, 2. dan geef je het vlees af en wordt het voor je geroosterd (ik heb zelfs een varken aan het spit gezien), 3. na lange tijd, krijg je je vlees weer terug in een grote emmer en voilá, je kan beginnen aan je bucket of meat. Vooral de sfeer erom heen is geweldig! Muziek en allerlei mensen die midden op de dag in de brandende zon op straat (nouja straat: in het stof tussen de krotten) dansen! En waarom niet? Waarom zouden we altijd zo precies, effectief en ergens naar toe moeten werken en leven? Waarom zouden we altijd iets moeten bereiken als we ook gewoon met z'n allen feest kunnen vieren, hier nu in het stof? Het is heel gek, maar hoe arm de mensen in de township ook waren, ik had geen medelijden met ze. Medelijden impliceert namelijk een vorm van ongelijkwaardigheid, een soort van neerkijken op het leven van een ander. Ik zag dat deze manier van leven, ook een manier van leven is en dat zelfs een krot een thuis voor iemand kan zijn. Maar nu komen we aan bij de echte lastige vraagstukken en die wil ik nog even voor me uitschuiven. Ik geniet ondertussen gewoon van de wijsheden die uit deze andere vormen van leven naar boven komen drijven en the buckets and buckets of meat. Cheers!

"Sorry, sweetheart"

Dag allemaal,

Ten eerste: ik heb een aantal foto's geüpload, maar... ze staan op mijn Facebook-profiel. Ik wil natuurlijk niemand dwingen tot impulsieve registratie manoeuvres. ;) Just to let you know.

Nog maar vijf dagen in Kaapstad en het voelt al als een thuis, ook al is er nog zoveel te zien, uit te vinden, ontdekken en beleven! Wat een stad, wat een reikwijdte, wat een variatie! Na een paar dagen heerlijk ontspannen met huisgenoten naar prachtige, luxe plekjes en stranden te zijn geweest, was het vandaag tijd voor een spannende dag. Na een heerlijke ontbijtje in de tuin ging ik er zelf op uit! Met een minibusje (het openbaar vervoer hier) naar het centrum en weer terug. Ik had wisselende verhalen gehoord over het openbaar vervoer, maar ik ben afgegaan op de ervaringen van een huisgenootje die vaak met een minibusje reist. Eén ding is zeker en volledig in overeenstemming met de verhalen: je moet niet proberen op een bepaalde tijd ergens te willen zijn, want zo werkt het hier niet. Aangezien ik de hele dag had, kon ik rustig genieten van de ervaring. Wat zijn minibusjes? Witte busjes, met een paar achterbanken, voorin een bestuurder en achterin een 'fluiter' (mijn eigen benaming, omdat ze zoveel fluiten naar voetgangers: "ffft, to wynberg") die je in het busje propt en 5 rand van de passagiers ontvangt. Dus ik ging mee met een busje "ffft, to town", daar zat het enige blonde meisje dan. Hoewel ik het eerst nog ontzettend spannend vond (blijkbaar zijn vooroordelen toch echt dieper geworteld dan je denkt), was het zo leuk en voelde het zo goed en veilig.

Toen kwam ik aan op het station, waar talloze busjes vanuit alle windstreken komen en gaan. Beduusd van de chaos en de nieuwheid van de situatie, werd ik gelukkig door een lieve vrouw naar het centrum geloosd. Vervolgens ben ik naar het nationale museum en park geweest, wat een contrast! Al die grote statige gebouwen en dan brede tuinen met planten die het weer nauwelijks overleven.

Na een paar uur de sfeer te hebben geproefd en in tweedehands boekwinkeltjes te hebben gestruind, ging ik weer terug naar de busjes. Daar probeerde ik weer zo casual mogelijk te doen, alsof ik het allemaal al eeuwen deed en wist hoe het werkte. Eenmaal aangekomen bij de Rochester Road waar ik eruit moest, stond ik heel nonchalant op en stootte keihard mijn hoofd tegen het dak! Iedereen kijken, ja, echt heel charmant en elegant, Susan! Maar wat de fluiter toen zei, wat tegen al mijn verwachtingen inging, was het volgende: "o, sorry, sweetheart, be careful". Zoef en het busjes was weer weg. Maar wat de fluiter zei, zal ik niet gauw vergeten, het was zo oprecht en aardig. Toen ik weer thuiskwam en het verhaal aan het ervaren minibus-huisgenootje vertelde, legde ze me uit dat alle mensen die voor het eerst in een busje meerijden hun hoofd stoten. Alweer ontmaskerd in mijn onervarenheid :) Na dit avontuur moest ik even bijkomen in de hangmat. Morgen braai en swimming party, yay!

Veel liefs aan jullie, my sweethearts!

Welcome to the Mothercity

Hello, hello lieve allemaal,

Daar ben ik dan eindelijk! Kleine blonde Susannetje in Cape Town! En oh, wat ik al allemaal heb meegemaakt in de afgelopen twee dagen, jullie moesten eens weten! Vlak voordat ik vertrok had Kitty (de zwangere vriendin van Leo, de eigenaar van het studentenhuis) het volgende in een e-mail aan mij gestuurd: "It all sounds fantastic and see you then on Sunday so that you life in the Mothercity can begin!". Life in the Mothercity ik kon me er slechts een schamele voorstelling van maken, geen idee hoe het leven hier voor mij zou werken of voelen. En nu, heb ik een idee hoe het hier bruist en leeft. Hoe alles hier net niet af is, maar hoe het klopt en hoe relaxed mensen met elkaar en alles omgaan. 

Even terug naar het begin. Want hoewel mensen de neiging hebben de vliegreis over te slaan, als ze over hun ervaringen in het buitenland vertellen, heeft het op mij toch wel een diepe indruk achter gelaten. Het zou kunnen zijn omdat ik al meer dan tien jaar niet had gevlogen, maar ik was even vergeten hoe eng en raar het eigenlijk was om op te stijgen tot zo'n duizend kilometer en dan met gemiddeld 935 kilometer per uur door de lucht te sjezen en een afstand van 9697 kilometer te overbruggen. Dus toen ik het bij het opstijgen nogal warm kreeg, begonnen mijn twee naaste passagiers het te hebben of er nou nog mensen met vliegangst zouden bestaan. En inderdaad toen ik om me heen keek zaten alle andere passagiers met hun luxe uitgeruste multimedia-schermpjes te klooien alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was. Mijn buurman moet het zijn opgevallen dat ik nogal onrustig en vooral zeer verbaasd om me heen keek, dus die antwoordde aan zijn broer: "Nou, volgens mij zit er hier naast nog één." Potverdorie, was ik meteen gesnapt. Ga ik, het kleine dappere meisje, die nergens bang voor wil zijn, eens een keer op reis en ze is het land nog niet uit en wordt al geconfronteerd met haarzelf. Maar goed, een gesprek was ontstaan. Ik bleek te zitten naast twee broers die elk jaar standaard een aantal weken naar Zuid-Afrika gingen om wijn te proeven en te laten importeren naar Nederland. Ze hebben me dus wel even de beste wijn-estates meegegeven en ik kan volgende week een rondrit krijgen. 

Toen ik met de broers praatte besefte ik dat als je eenmaal een keer naar Zuid-Afrika bent geweest je gewoon heel graag weer terug gaat. De impressie die ik uit het vliegtuig (gate E20, stoel 20E) kreeg, was dat heel veel mensen vaker even naar Kaapstad vlogen en het hele vlieggebeuren gewoon als een onvermijdelijk onderdeel van het proces beschouwde. Toen, twee slechte romantische films, drie kleffe maaltijden, veel ABBA-liedjes en geklooi met de afstandbediening, een aantal indut-momenten, drie plasbeurten (het toilet viel mee), één keer turbulentie en wat leuke gesprekjes later, gingen we landen. Wauw, vanuit de middenrij, zag ik de lampjes en de grootte van de stad! Wat was ik blij! Toen realiseerde ik hoe groots dit avontuur was en de reikwijdte van wat ik allemaal zou gaan ontdekken. Mijn bovenstaande vermoeden werd bevestigd toen een andere buurman mij zo blij zag kijken en vroeg: "First time in Cape Town?" en toen ik ja knikte, hij met een zeer, zeer brede glimlach zei: "ah, Welcome". 

Daar was ik dan, op een vreemde luchthaven, maar ik verwachtte weldra Kitty en Leo te gaan ontmoeten. Mijn paspoort was bestempeld en de enorme backpack had ik snel te pakken. Ik liep heldhaftig met de twee enorme tassen, een jas en een sjaal  naar een ontmoetingsplek waar allemaal mensen met bordjes stonden te wachten. Ik vond geen Kitty en Leo... Toen kwam ik erachter dat de "Pick up and Go" ergens anders moest zijn, daar ging mijn heldhaftigheid weer. Ik ging maar eens Kitty bellen, want het werd toch wat leger op de luchthaven en alle winkeltjes waren gesloten en ik zag er toch wel erg uit als een verdwaalde toerist. Moe, bezweet, veel te veel kleren aan en dat rond twaalf uur 's nachts. Maar het was fijn, mensen waren aardig en bezorgd en ik rook bij de ophaalplaats buiten de lucht van Kaapstad. Een mengelmoes van warmte en zeelucht, maar niet zo sterk en zout als in Nederland. Kitty en Leo bleken pech te hebben met hun auto. Anderhalf uur en tig taxi-chauffeurs die hun service aanbieden later, waren ze daar dan eindelijk. Lieve, vrolijke zwangere Kitty en de rustige surfdude , daar zat ik mee in de auto, een echte rammelbak links op een echte rammelweg (nouja laten we zeggen dat de Belgische snelwegen er toch wat europeser uitzien). En we gingen naar hun eigen huis in een andere wijk, omdat Kitty door de zwangerschap nog geen tijd had gehad om mijn kamer helemaal klaar te maken. Normaal zou dit allemaal dubieus en onprofessioneel hebben geleken, maar het maakte mij niet uit, ze waren zo lief en leuk en ik was tenslotte in Kaapstad! Dus toen ik de volgende ochtend wakker werd, werd ik wakker in een heerlijk huis, in de zon, met een heerlijke tuin, zwembad en wat een uitzicht op de Tafelberg. 's Ochtends heb ik heel lang gepraat met Kitty en daarna heb ik in de zandbak gespeeld met het ontzettende schattige dochtertje van Leo, vervolgens heb ik gekletst met de tante van Leo uit Duitsland en een vriend van Leo en Kitty ontmoet die net als de tante in de achtertuin woont. En het was allemaal zo knus, relaxed en  onproblematisch. 

Rond een uurtje of twaalf besloten we toch eens een keer naar Obz te gaan, waar ik nu woon. De rit daar naartoe was al geweldig. Wat een verkeer, wat een levendigheid op straat, wat een huizen en vooral wat een weer! Het huis en mijn kamer zijn geweldig. En de rest van de dag heb ik heel gezellig doorgebracht met mijn huisgenoten. Wie wonen hier? In het Wendy-huisje buiten woont een Duitse jongen die voor een daklozekrantproject in Zuid-Afrika werkt, in het huis wonen verder een Frans meisje die werkt in een township, een Duitse jongen, die ook studeert (Ontwikkelingshulp) aan de UWC, zijn vriendin die als arts gaat werken in Kayelitsha en een Franse jongen en zijn vriendin die erg rommelig schijnen te zijn en allemaal vis in de vriezer stoppen, maar die heb ik slechts vluchtig ontmoet. Ik heb de wijk waarin ik leef vandaag heerlijk verkent samen met de vriendin van de Duitse jongen en we hebben gezellig met z'n drieën gegeten om vervolgens nog wat studenten te ontmoeten van de UWC in the Lower Main Road. 

Ik heb zoveel nieuwe indrukken, ik zou er nog duizend dingen over kunnen zeggen! Maar ik moet maar eens gaan slapen, het is hier toch een uurtje later! 

Het uploaden van foto's duurt helaas erg lang, dus ik zal er binnenkort proberen een paar op te zetten. 

Alle liefs en goeds voor jullie daar, zoals gezegd ik zal aan jullie denken als ik in de tuin in het zwembad zit of in de hangmat lig in de volle zon :) Cheers for now,Susan