"Close the door please"

Hallo lieve allemaal,

Zoals sommige van jullie al weten, heb ik een fantastische en gevarieerde verjaardag gehad, met heel veel blijdschap, warmte en gezelligheid! Opgestaan met een zonovergoten en blauwe lucht, een verjaardagswaardig jurkje aangetrokken, een roze taartje gegeten, in wel vijf talen te te worden toegezongen en de eerste dag van mijn 22ste levensjaar was begonnen! 

's Ochtends ben ik eerst naar Kayelitsha, een township, geweest. Daar hebben we (drie blonde meisjes in een auto die soms op cruciale momenten niet start) een project bezocht. Het is een geweldig project, waar vrouwen uit Kayelitsha een cursus krijgen om verschillende soorten handwerk te leren. Op die manier kunnen ze zelfstandig geld verdienen. De mooiste tassen, kleden en kussenslopen werden vervaardigd en de vrouwen waren allemaal zo open en vriendelijk. Echt heel bijzonder om zo'n gemeenschap van vrouwen te zien functioneren. Toen heb ik mezelf maar een zeer kleurrijke geweven tas cadeau gedaan! :)

Vanaf vier uur 's middags tot midden in de nacht heb ik vervolgens heerlijk met allerlei mensen  (er kwamen steeds meer mensen bij, iedereen was welkom) in de tuin gezeten en gebraaid. Zo leuk en bijzonder hoe mensen die je maar zo kort kent, je zó goed opvangen. Rond een uurtje of acht viel er één regendruppel midden op mijn voorhoofd. Meteen kwam mijn onrustige Nederlandse "O NEE REGEN"- gevoel naar boven. Dus ik strekte mijn armen uit en zei net op het moment dat iedereen even stil was: "Oh nooooo, rain" en toen begon iedereen te lachen, omdat er letterlijk geen wolkje in de hele wijde omstreken te bekennen was. Nu sta ik meteen bekend als een dramatisch, maar  vrolijk Pipi Langkous-figuur, alleen zonder peenhaar. Kan iemand de vergelijking voor mij uitleggen? 

Vandaag ging ik met een huisgenootje naar een Volunteer Centre met de trein, eigenlijk niet voor mij maar voor haar. De mevrouw van het centre heeft me echter flink geprobeerd te overtuigen dat ik ook vrijwilligerswerk kan gaan doen. En ik moet zeggen er lopen echt hele goede en interessante projecten, waar ik denk ik een hoop kan leren en brengen. Maar eerst wil ik mijn studierooster nog even afwachten. Goed, dat terzijde, nu komt het volgende avontuur: het was vijf uur en we wilde maar eens teruggaan met de trein... Ik heb nog nooit zoiets gezien! Het was stamp-, maar dan ook stampvol! Maar dan ook echt vol, de treinen van de NS tijdens spitstijden zijn er niets bij. Er kwamen elke stop weer meer mensen bij, ook al paste het helemaal niet en je kon je kont niet draaien of keren. Toen kwam daar op het hoogtepunt een man binnen met een voordeur. Ja, echt gewoon een losse voordeur werd even meegenomen in de propvolle trein. De wagondeur ging niet meer dicht en iedereen was in een melige bui. Het was hilarisch, ondertussen werden er uitgebreid woordgrapjes gemaakt terwijl we daar met z'n allen rondom een voordeur tegen elkaar aanstonden te zweten: "Close the door please" en "Where is the exit door?". Drie stops voorbij het station waar wij eruit moesten konden we pas uit de trein, er was simpelweg geen ontsnappen aan. Ja, lieve mensen, ik ben wat betreft mijn claustrofobische neigingen weer behoorlijk op de proef gesteld. Desondanks, waren het heerlijke, fijne en lichte dagen. ;) Dat wens ik jullie ook toe! 

Welnu, ik ga de luiken sluiten, morgen vroeg op en de uni maar eens gaan bekijken. 

Liefs, Susan

A bucket of meat

Hallo allemaal,

Jullie denken nu vast: "alweer een nieuw bericht? heeft dat kind daar wel tijd voor net nu ze de grote wereld aan het ontdekken is?" Maar op de een of andere manier heb ik alle rust en ruimte, vooral in mijn hoofd, om het creatieve proces te starten en te schrijven. En ik krijg natuurlijk veel inspiratie van alle nieuwe ervaringen die ik hier op doe. Bovendien heb ik gisteren iets meegemaakt wat met eten te maken heeft en daar waren sommigen erg benieuwd naar, dus vandaar ;) 

Laten we beginnen met dat ik over het algemeen hier gewoon eet wat ik altijd eet (op wat braais, met veel vlees, na). Ik neem aan dat ik niet uitgebreid verslag hoef te doen van hoe ik naar de supermarkt ga en dan doodgewone producten in mijn mandje prop. Nee, ze hebben niet alles, hagelslag, stroopwafels en ontbijtkoek zijn in geen heinde en verre te bekennen. Maar ja, daar hadden de Duitse huisgenoten ook nog nooit van gehoord. 

Gisteren had ik echter toch weer zo'n bijzondere ervaring. Ik ging met een groep mensen naar Mzoli's, een ... ja hoe leg je dat uit.

Is het niet geweldig? Sommige dingen bestaan gewoon niet in je taal of in je normale manier van denken en ervaren. Nu zal ik een luttele poging wagen om met de woorden die ik wel heb de plek en ervaring weer te geven. 

Mzoli's is een soort van restaurant in een township, maar zeker niet op een manier dat wij een restaurant kennen, want: 1. iedereen neemt z'n eigen vlees, eten en drinken mee, 2. dan geef je het vlees af en wordt het voor je geroosterd (ik heb zelfs een varken aan het spit gezien), 3. na lange tijd, krijg je je vlees weer terug in een grote emmer en voilá, je kan beginnen aan je bucket of meat. Vooral de sfeer erom heen is geweldig! Muziek en allerlei mensen die midden op de dag in de brandende zon op straat (nouja straat: in het stof tussen de krotten) dansen! En waarom niet? Waarom zouden we altijd zo precies, effectief en ergens naar toe moeten werken en leven? Waarom zouden we altijd iets moeten bereiken als we ook gewoon met z'n allen feest kunnen vieren, hier nu in het stof? Het is heel gek, maar hoe arm de mensen in de township ook waren, ik had geen medelijden met ze. Medelijden impliceert namelijk een vorm van ongelijkwaardigheid, een soort van neerkijken op het leven van een ander. Ik zag dat deze manier van leven, ook een manier van leven is en dat zelfs een krot een thuis voor iemand kan zijn. Maar nu komen we aan bij de echte lastige vraagstukken en die wil ik nog even voor me uitschuiven. Ik geniet ondertussen gewoon van de wijsheden die uit deze andere vormen van leven naar boven komen drijven en the buckets and buckets of meat. Cheers!

"Sorry, sweetheart"

Dag allemaal,

Ten eerste: ik heb een aantal foto's geüpload, maar... ze staan op mijn Facebook-profiel. Ik wil natuurlijk niemand dwingen tot impulsieve registratie manoeuvres. ;) Just to let you know.

Nog maar vijf dagen in Kaapstad en het voelt al als een thuis, ook al is er nog zoveel te zien, uit te vinden, ontdekken en beleven! Wat een stad, wat een reikwijdte, wat een variatie! Na een paar dagen heerlijk ontspannen met huisgenoten naar prachtige, luxe plekjes en stranden te zijn geweest, was het vandaag tijd voor een spannende dag. Na een heerlijke ontbijtje in de tuin ging ik er zelf op uit! Met een minibusje (het openbaar vervoer hier) naar het centrum en weer terug. Ik had wisselende verhalen gehoord over het openbaar vervoer, maar ik ben afgegaan op de ervaringen van een huisgenootje die vaak met een minibusje reist. Eén ding is zeker en volledig in overeenstemming met de verhalen: je moet niet proberen op een bepaalde tijd ergens te willen zijn, want zo werkt het hier niet. Aangezien ik de hele dag had, kon ik rustig genieten van de ervaring. Wat zijn minibusjes? Witte busjes, met een paar achterbanken, voorin een bestuurder en achterin een 'fluiter' (mijn eigen benaming, omdat ze zoveel fluiten naar voetgangers: "ffft, to wynberg") die je in het busje propt en 5 rand van de passagiers ontvangt. Dus ik ging mee met een busje "ffft, to town", daar zat het enige blonde meisje dan. Hoewel ik het eerst nog ontzettend spannend vond (blijkbaar zijn vooroordelen toch echt dieper geworteld dan je denkt), was het zo leuk en voelde het zo goed en veilig.

Toen kwam ik aan op het station, waar talloze busjes vanuit alle windstreken komen en gaan. Beduusd van de chaos en de nieuwheid van de situatie, werd ik gelukkig door een lieve vrouw naar het centrum geloosd. Vervolgens ben ik naar het nationale museum en park geweest, wat een contrast! Al die grote statige gebouwen en dan brede tuinen met planten die het weer nauwelijks overleven.

Na een paar uur de sfeer te hebben geproefd en in tweedehands boekwinkeltjes te hebben gestruind, ging ik weer terug naar de busjes. Daar probeerde ik weer zo casual mogelijk te doen, alsof ik het allemaal al eeuwen deed en wist hoe het werkte. Eenmaal aangekomen bij de Rochester Road waar ik eruit moest, stond ik heel nonchalant op en stootte keihard mijn hoofd tegen het dak! Iedereen kijken, ja, echt heel charmant en elegant, Susan! Maar wat de fluiter toen zei, wat tegen al mijn verwachtingen inging, was het volgende: "o, sorry, sweetheart, be careful". Zoef en het busjes was weer weg. Maar wat de fluiter zei, zal ik niet gauw vergeten, het was zo oprecht en aardig. Toen ik weer thuiskwam en het verhaal aan het ervaren minibus-huisgenootje vertelde, legde ze me uit dat alle mensen die voor het eerst in een busje meerijden hun hoofd stoten. Alweer ontmaskerd in mijn onervarenheid :) Na dit avontuur moest ik even bijkomen in de hangmat. Morgen braai en swimming party, yay!

Veel liefs aan jullie, my sweethearts!

Welcome to the Mothercity

Hello, hello lieve allemaal,

Daar ben ik dan eindelijk! Kleine blonde Susannetje in Cape Town! En oh, wat ik al allemaal heb meegemaakt in de afgelopen twee dagen, jullie moesten eens weten! Vlak voordat ik vertrok had Kitty (de zwangere vriendin van Leo, de eigenaar van het studentenhuis) het volgende in een e-mail aan mij gestuurd: "It all sounds fantastic and see you then on Sunday so that you life in the Mothercity can begin!". Life in the Mothercity ik kon me er slechts een schamele voorstelling van maken, geen idee hoe het leven hier voor mij zou werken of voelen. En nu, heb ik een idee hoe het hier bruist en leeft. Hoe alles hier net niet af is, maar hoe het klopt en hoe relaxed mensen met elkaar en alles omgaan. 

Even terug naar het begin. Want hoewel mensen de neiging hebben de vliegreis over te slaan, als ze over hun ervaringen in het buitenland vertellen, heeft het op mij toch wel een diepe indruk achter gelaten. Het zou kunnen zijn omdat ik al meer dan tien jaar niet had gevlogen, maar ik was even vergeten hoe eng en raar het eigenlijk was om op te stijgen tot zo'n duizend kilometer en dan met gemiddeld 935 kilometer per uur door de lucht te sjezen en een afstand van 9697 kilometer te overbruggen. Dus toen ik het bij het opstijgen nogal warm kreeg, begonnen mijn twee naaste passagiers het te hebben of er nou nog mensen met vliegangst zouden bestaan. En inderdaad toen ik om me heen keek zaten alle andere passagiers met hun luxe uitgeruste multimedia-schermpjes te klooien alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was. Mijn buurman moet het zijn opgevallen dat ik nogal onrustig en vooral zeer verbaasd om me heen keek, dus die antwoordde aan zijn broer: "Nou, volgens mij zit er hier naast nog één." Potverdorie, was ik meteen gesnapt. Ga ik, het kleine dappere meisje, die nergens bang voor wil zijn, eens een keer op reis en ze is het land nog niet uit en wordt al geconfronteerd met haarzelf. Maar goed, een gesprek was ontstaan. Ik bleek te zitten naast twee broers die elk jaar standaard een aantal weken naar Zuid-Afrika gingen om wijn te proeven en te laten importeren naar Nederland. Ze hebben me dus wel even de beste wijn-estates meegegeven en ik kan volgende week een rondrit krijgen. 

Toen ik met de broers praatte besefte ik dat als je eenmaal een keer naar Zuid-Afrika bent geweest je gewoon heel graag weer terug gaat. De impressie die ik uit het vliegtuig (gate E20, stoel 20E) kreeg, was dat heel veel mensen vaker even naar Kaapstad vlogen en het hele vlieggebeuren gewoon als een onvermijdelijk onderdeel van het proces beschouwde. Toen, twee slechte romantische films, drie kleffe maaltijden, veel ABBA-liedjes en geklooi met de afstandbediening, een aantal indut-momenten, drie plasbeurten (het toilet viel mee), één keer turbulentie en wat leuke gesprekjes later, gingen we landen. Wauw, vanuit de middenrij, zag ik de lampjes en de grootte van de stad! Wat was ik blij! Toen realiseerde ik hoe groots dit avontuur was en de reikwijdte van wat ik allemaal zou gaan ontdekken. Mijn bovenstaande vermoeden werd bevestigd toen een andere buurman mij zo blij zag kijken en vroeg: "First time in Cape Town?" en toen ik ja knikte, hij met een zeer, zeer brede glimlach zei: "ah, Welcome". 

Daar was ik dan, op een vreemde luchthaven, maar ik verwachtte weldra Kitty en Leo te gaan ontmoeten. Mijn paspoort was bestempeld en de enorme backpack had ik snel te pakken. Ik liep heldhaftig met de twee enorme tassen, een jas en een sjaal  naar een ontmoetingsplek waar allemaal mensen met bordjes stonden te wachten. Ik vond geen Kitty en Leo... Toen kwam ik erachter dat de "Pick up and Go" ergens anders moest zijn, daar ging mijn heldhaftigheid weer. Ik ging maar eens Kitty bellen, want het werd toch wat leger op de luchthaven en alle winkeltjes waren gesloten en ik zag er toch wel erg uit als een verdwaalde toerist. Moe, bezweet, veel te veel kleren aan en dat rond twaalf uur 's nachts. Maar het was fijn, mensen waren aardig en bezorgd en ik rook bij de ophaalplaats buiten de lucht van Kaapstad. Een mengelmoes van warmte en zeelucht, maar niet zo sterk en zout als in Nederland. Kitty en Leo bleken pech te hebben met hun auto. Anderhalf uur en tig taxi-chauffeurs die hun service aanbieden later, waren ze daar dan eindelijk. Lieve, vrolijke zwangere Kitty en de rustige surfdude , daar zat ik mee in de auto, een echte rammelbak links op een echte rammelweg (nouja laten we zeggen dat de Belgische snelwegen er toch wat europeser uitzien). En we gingen naar hun eigen huis in een andere wijk, omdat Kitty door de zwangerschap nog geen tijd had gehad om mijn kamer helemaal klaar te maken. Normaal zou dit allemaal dubieus en onprofessioneel hebben geleken, maar het maakte mij niet uit, ze waren zo lief en leuk en ik was tenslotte in Kaapstad! Dus toen ik de volgende ochtend wakker werd, werd ik wakker in een heerlijk huis, in de zon, met een heerlijke tuin, zwembad en wat een uitzicht op de Tafelberg. 's Ochtends heb ik heel lang gepraat met Kitty en daarna heb ik in de zandbak gespeeld met het ontzettende schattige dochtertje van Leo, vervolgens heb ik gekletst met de tante van Leo uit Duitsland en een vriend van Leo en Kitty ontmoet die net als de tante in de achtertuin woont. En het was allemaal zo knus, relaxed en  onproblematisch. 

Rond een uurtje of twaalf besloten we toch eens een keer naar Obz te gaan, waar ik nu woon. De rit daar naartoe was al geweldig. Wat een verkeer, wat een levendigheid op straat, wat een huizen en vooral wat een weer! Het huis en mijn kamer zijn geweldig. En de rest van de dag heb ik heel gezellig doorgebracht met mijn huisgenoten. Wie wonen hier? In het Wendy-huisje buiten woont een Duitse jongen die voor een daklozekrantproject in Zuid-Afrika werkt, in het huis wonen verder een Frans meisje die werkt in een township, een Duitse jongen, die ook studeert (Ontwikkelingshulp) aan de UWC, zijn vriendin die als arts gaat werken in Kayelitsha en een Franse jongen en zijn vriendin die erg rommelig schijnen te zijn en allemaal vis in de vriezer stoppen, maar die heb ik slechts vluchtig ontmoet. Ik heb de wijk waarin ik leef vandaag heerlijk verkent samen met de vriendin van de Duitse jongen en we hebben gezellig met z'n drieën gegeten om vervolgens nog wat studenten te ontmoeten van de UWC in the Lower Main Road. 

Ik heb zoveel nieuwe indrukken, ik zou er nog duizend dingen over kunnen zeggen! Maar ik moet maar eens gaan slapen, het is hier toch een uurtje later! 

Het uploaden van foto's duurt helaas erg lang, dus ik zal er binnenkort proberen een paar op te zetten. 

Alle liefs en goeds voor jullie daar, zoals gezegd ik zal aan jullie denken als ik in de tuin in het zwembad zit of in de hangmat lig in de volle zon :) Cheers for now,Susan