A bucket of meat

Hallo allemaal,

Jullie denken nu vast: "alweer een nieuw bericht? heeft dat kind daar wel tijd voor net nu ze de grote wereld aan het ontdekken is?" Maar op de een of andere manier heb ik alle rust en ruimte, vooral in mijn hoofd, om het creatieve proces te starten en te schrijven. En ik krijg natuurlijk veel inspiratie van alle nieuwe ervaringen die ik hier op doe. Bovendien heb ik gisteren iets meegemaakt wat met eten te maken heeft en daar waren sommigen erg benieuwd naar, dus vandaar ;) 

Laten we beginnen met dat ik over het algemeen hier gewoon eet wat ik altijd eet (op wat braais, met veel vlees, na). Ik neem aan dat ik niet uitgebreid verslag hoef te doen van hoe ik naar de supermarkt ga en dan doodgewone producten in mijn mandje prop. Nee, ze hebben niet alles, hagelslag, stroopwafels en ontbijtkoek zijn in geen heinde en verre te bekennen. Maar ja, daar hadden de Duitse huisgenoten ook nog nooit van gehoord. 

Gisteren had ik echter toch weer zo'n bijzondere ervaring. Ik ging met een groep mensen naar Mzoli's, een ... ja hoe leg je dat uit.

Is het niet geweldig? Sommige dingen bestaan gewoon niet in je taal of in je normale manier van denken en ervaren. Nu zal ik een luttele poging wagen om met de woorden die ik wel heb de plek en ervaring weer te geven. 

Mzoli's is een soort van restaurant in een township, maar zeker niet op een manier dat wij een restaurant kennen, want: 1. iedereen neemt z'n eigen vlees, eten en drinken mee, 2. dan geef je het vlees af en wordt het voor je geroosterd (ik heb zelfs een varken aan het spit gezien), 3. na lange tijd, krijg je je vlees weer terug in een grote emmer en voilá, je kan beginnen aan je bucket of meat. Vooral de sfeer erom heen is geweldig! Muziek en allerlei mensen die midden op de dag in de brandende zon op straat (nouja straat: in het stof tussen de krotten) dansen! En waarom niet? Waarom zouden we altijd zo precies, effectief en ergens naar toe moeten werken en leven? Waarom zouden we altijd iets moeten bereiken als we ook gewoon met z'n allen feest kunnen vieren, hier nu in het stof? Het is heel gek, maar hoe arm de mensen in de township ook waren, ik had geen medelijden met ze. Medelijden impliceert namelijk een vorm van ongelijkwaardigheid, een soort van neerkijken op het leven van een ander. Ik zag dat deze manier van leven, ook een manier van leven is en dat zelfs een krot een thuis voor iemand kan zijn. Maar nu komen we aan bij de echte lastige vraagstukken en die wil ik nog even voor me uitschuiven. Ik geniet ondertussen gewoon van de wijsheden die uit deze andere vormen van leven naar boven komen drijven en the buckets and buckets of meat. Cheers!