"Close the door please"

Hallo lieve allemaal,

Zoals sommige van jullie al weten, heb ik een fantastische en gevarieerde verjaardag gehad, met heel veel blijdschap, warmte en gezelligheid! Opgestaan met een zonovergoten en blauwe lucht, een verjaardagswaardig jurkje aangetrokken, een roze taartje gegeten, in wel vijf talen te te worden toegezongen en de eerste dag van mijn 22ste levensjaar was begonnen! 

's Ochtends ben ik eerst naar Kayelitsha, een township, geweest. Daar hebben we (drie blonde meisjes in een auto die soms op cruciale momenten niet start) een project bezocht. Het is een geweldig project, waar vrouwen uit Kayelitsha een cursus krijgen om verschillende soorten handwerk te leren. Op die manier kunnen ze zelfstandig geld verdienen. De mooiste tassen, kleden en kussenslopen werden vervaardigd en de vrouwen waren allemaal zo open en vriendelijk. Echt heel bijzonder om zo'n gemeenschap van vrouwen te zien functioneren. Toen heb ik mezelf maar een zeer kleurrijke geweven tas cadeau gedaan! :)

Vanaf vier uur 's middags tot midden in de nacht heb ik vervolgens heerlijk met allerlei mensen  (er kwamen steeds meer mensen bij, iedereen was welkom) in de tuin gezeten en gebraaid. Zo leuk en bijzonder hoe mensen die je maar zo kort kent, je zó goed opvangen. Rond een uurtje of acht viel er één regendruppel midden op mijn voorhoofd. Meteen kwam mijn onrustige Nederlandse "O NEE REGEN"- gevoel naar boven. Dus ik strekte mijn armen uit en zei net op het moment dat iedereen even stil was: "Oh nooooo, rain" en toen begon iedereen te lachen, omdat er letterlijk geen wolkje in de hele wijde omstreken te bekennen was. Nu sta ik meteen bekend als een dramatisch, maar  vrolijk Pipi Langkous-figuur, alleen zonder peenhaar. Kan iemand de vergelijking voor mij uitleggen? 

Vandaag ging ik met een huisgenootje naar een Volunteer Centre met de trein, eigenlijk niet voor mij maar voor haar. De mevrouw van het centre heeft me echter flink geprobeerd te overtuigen dat ik ook vrijwilligerswerk kan gaan doen. En ik moet zeggen er lopen echt hele goede en interessante projecten, waar ik denk ik een hoop kan leren en brengen. Maar eerst wil ik mijn studierooster nog even afwachten. Goed, dat terzijde, nu komt het volgende avontuur: het was vijf uur en we wilde maar eens teruggaan met de trein... Ik heb nog nooit zoiets gezien! Het was stamp-, maar dan ook stampvol! Maar dan ook echt vol, de treinen van de NS tijdens spitstijden zijn er niets bij. Er kwamen elke stop weer meer mensen bij, ook al paste het helemaal niet en je kon je kont niet draaien of keren. Toen kwam daar op het hoogtepunt een man binnen met een voordeur. Ja, echt gewoon een losse voordeur werd even meegenomen in de propvolle trein. De wagondeur ging niet meer dicht en iedereen was in een melige bui. Het was hilarisch, ondertussen werden er uitgebreid woordgrapjes gemaakt terwijl we daar met z'n allen rondom een voordeur tegen elkaar aanstonden te zweten: "Close the door please" en "Where is the exit door?". Drie stops voorbij het station waar wij eruit moesten konden we pas uit de trein, er was simpelweg geen ontsnappen aan. Ja, lieve mensen, ik ben wat betreft mijn claustrofobische neigingen weer behoorlijk op de proef gesteld. Desondanks, waren het heerlijke, fijne en lichte dagen. ;) Dat wens ik jullie ook toe! 

Welnu, ik ga de luiken sluiten, morgen vroeg op en de uni maar eens gaan bekijken. 

Liefs, Susan