"Sorry, sweetheart"

Dag allemaal,

Ten eerste: ik heb een aantal foto's geüpload, maar... ze staan op mijn Facebook-profiel. Ik wil natuurlijk niemand dwingen tot impulsieve registratie manoeuvres. ;) Just to let you know.

Nog maar vijf dagen in Kaapstad en het voelt al als een thuis, ook al is er nog zoveel te zien, uit te vinden, ontdekken en beleven! Wat een stad, wat een reikwijdte, wat een variatie! Na een paar dagen heerlijk ontspannen met huisgenoten naar prachtige, luxe plekjes en stranden te zijn geweest, was het vandaag tijd voor een spannende dag. Na een heerlijke ontbijtje in de tuin ging ik er zelf op uit! Met een minibusje (het openbaar vervoer hier) naar het centrum en weer terug. Ik had wisselende verhalen gehoord over het openbaar vervoer, maar ik ben afgegaan op de ervaringen van een huisgenootje die vaak met een minibusje reist. Eén ding is zeker en volledig in overeenstemming met de verhalen: je moet niet proberen op een bepaalde tijd ergens te willen zijn, want zo werkt het hier niet. Aangezien ik de hele dag had, kon ik rustig genieten van de ervaring. Wat zijn minibusjes? Witte busjes, met een paar achterbanken, voorin een bestuurder en achterin een 'fluiter' (mijn eigen benaming, omdat ze zoveel fluiten naar voetgangers: "ffft, to wynberg") die je in het busje propt en 5 rand van de passagiers ontvangt. Dus ik ging mee met een busje "ffft, to town", daar zat het enige blonde meisje dan. Hoewel ik het eerst nog ontzettend spannend vond (blijkbaar zijn vooroordelen toch echt dieper geworteld dan je denkt), was het zo leuk en voelde het zo goed en veilig.

Toen kwam ik aan op het station, waar talloze busjes vanuit alle windstreken komen en gaan. Beduusd van de chaos en de nieuwheid van de situatie, werd ik gelukkig door een lieve vrouw naar het centrum geloosd. Vervolgens ben ik naar het nationale museum en park geweest, wat een contrast! Al die grote statige gebouwen en dan brede tuinen met planten die het weer nauwelijks overleven.

Na een paar uur de sfeer te hebben geproefd en in tweedehands boekwinkeltjes te hebben gestruind, ging ik weer terug naar de busjes. Daar probeerde ik weer zo casual mogelijk te doen, alsof ik het allemaal al eeuwen deed en wist hoe het werkte. Eenmaal aangekomen bij de Rochester Road waar ik eruit moest, stond ik heel nonchalant op en stootte keihard mijn hoofd tegen het dak! Iedereen kijken, ja, echt heel charmant en elegant, Susan! Maar wat de fluiter toen zei, wat tegen al mijn verwachtingen inging, was het volgende: "o, sorry, sweetheart, be careful". Zoef en het busjes was weer weg. Maar wat de fluiter zei, zal ik niet gauw vergeten, het was zo oprecht en aardig. Toen ik weer thuiskwam en het verhaal aan het ervaren minibus-huisgenootje vertelde, legde ze me uit dat alle mensen die voor het eerst in een busje meerijden hun hoofd stoten. Alweer ontmaskerd in mijn onervarenheid :) Na dit avontuur moest ik even bijkomen in de hangmat. Morgen braai en swimming party, yay!

Veel liefs aan jullie, my sweethearts!