Welcome to the Mothercity

Hello, hello lieve allemaal,

Daar ben ik dan eindelijk! Kleine blonde Susannetje in Cape Town! En oh, wat ik al allemaal heb meegemaakt in de afgelopen twee dagen, jullie moesten eens weten! Vlak voordat ik vertrok had Kitty (de zwangere vriendin van Leo, de eigenaar van het studentenhuis) het volgende in een e-mail aan mij gestuurd: "It all sounds fantastic and see you then on Sunday so that you life in the Mothercity can begin!". Life in the Mothercity ik kon me er slechts een schamele voorstelling van maken, geen idee hoe het leven hier voor mij zou werken of voelen. En nu, heb ik een idee hoe het hier bruist en leeft. Hoe alles hier net niet af is, maar hoe het klopt en hoe relaxed mensen met elkaar en alles omgaan. 

Even terug naar het begin. Want hoewel mensen de neiging hebben de vliegreis over te slaan, als ze over hun ervaringen in het buitenland vertellen, heeft het op mij toch wel een diepe indruk achter gelaten. Het zou kunnen zijn omdat ik al meer dan tien jaar niet had gevlogen, maar ik was even vergeten hoe eng en raar het eigenlijk was om op te stijgen tot zo'n duizend kilometer en dan met gemiddeld 935 kilometer per uur door de lucht te sjezen en een afstand van 9697 kilometer te overbruggen. Dus toen ik het bij het opstijgen nogal warm kreeg, begonnen mijn twee naaste passagiers het te hebben of er nou nog mensen met vliegangst zouden bestaan. En inderdaad toen ik om me heen keek zaten alle andere passagiers met hun luxe uitgeruste multimedia-schermpjes te klooien alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was. Mijn buurman moet het zijn opgevallen dat ik nogal onrustig en vooral zeer verbaasd om me heen keek, dus die antwoordde aan zijn broer: "Nou, volgens mij zit er hier naast nog één." Potverdorie, was ik meteen gesnapt. Ga ik, het kleine dappere meisje, die nergens bang voor wil zijn, eens een keer op reis en ze is het land nog niet uit en wordt al geconfronteerd met haarzelf. Maar goed, een gesprek was ontstaan. Ik bleek te zitten naast twee broers die elk jaar standaard een aantal weken naar Zuid-Afrika gingen om wijn te proeven en te laten importeren naar Nederland. Ze hebben me dus wel even de beste wijn-estates meegegeven en ik kan volgende week een rondrit krijgen. 

Toen ik met de broers praatte besefte ik dat als je eenmaal een keer naar Zuid-Afrika bent geweest je gewoon heel graag weer terug gaat. De impressie die ik uit het vliegtuig (gate E20, stoel 20E) kreeg, was dat heel veel mensen vaker even naar Kaapstad vlogen en het hele vlieggebeuren gewoon als een onvermijdelijk onderdeel van het proces beschouwde. Toen, twee slechte romantische films, drie kleffe maaltijden, veel ABBA-liedjes en geklooi met de afstandbediening, een aantal indut-momenten, drie plasbeurten (het toilet viel mee), één keer turbulentie en wat leuke gesprekjes later, gingen we landen. Wauw, vanuit de middenrij, zag ik de lampjes en de grootte van de stad! Wat was ik blij! Toen realiseerde ik hoe groots dit avontuur was en de reikwijdte van wat ik allemaal zou gaan ontdekken. Mijn bovenstaande vermoeden werd bevestigd toen een andere buurman mij zo blij zag kijken en vroeg: "First time in Cape Town?" en toen ik ja knikte, hij met een zeer, zeer brede glimlach zei: "ah, Welcome". 

Daar was ik dan, op een vreemde luchthaven, maar ik verwachtte weldra Kitty en Leo te gaan ontmoeten. Mijn paspoort was bestempeld en de enorme backpack had ik snel te pakken. Ik liep heldhaftig met de twee enorme tassen, een jas en een sjaal  naar een ontmoetingsplek waar allemaal mensen met bordjes stonden te wachten. Ik vond geen Kitty en Leo... Toen kwam ik erachter dat de "Pick up and Go" ergens anders moest zijn, daar ging mijn heldhaftigheid weer. Ik ging maar eens Kitty bellen, want het werd toch wat leger op de luchthaven en alle winkeltjes waren gesloten en ik zag er toch wel erg uit als een verdwaalde toerist. Moe, bezweet, veel te veel kleren aan en dat rond twaalf uur 's nachts. Maar het was fijn, mensen waren aardig en bezorgd en ik rook bij de ophaalplaats buiten de lucht van Kaapstad. Een mengelmoes van warmte en zeelucht, maar niet zo sterk en zout als in Nederland. Kitty en Leo bleken pech te hebben met hun auto. Anderhalf uur en tig taxi-chauffeurs die hun service aanbieden later, waren ze daar dan eindelijk. Lieve, vrolijke zwangere Kitty en de rustige surfdude , daar zat ik mee in de auto, een echte rammelbak links op een echte rammelweg (nouja laten we zeggen dat de Belgische snelwegen er toch wat europeser uitzien). En we gingen naar hun eigen huis in een andere wijk, omdat Kitty door de zwangerschap nog geen tijd had gehad om mijn kamer helemaal klaar te maken. Normaal zou dit allemaal dubieus en onprofessioneel hebben geleken, maar het maakte mij niet uit, ze waren zo lief en leuk en ik was tenslotte in Kaapstad! Dus toen ik de volgende ochtend wakker werd, werd ik wakker in een heerlijk huis, in de zon, met een heerlijke tuin, zwembad en wat een uitzicht op de Tafelberg. 's Ochtends heb ik heel lang gepraat met Kitty en daarna heb ik in de zandbak gespeeld met het ontzettende schattige dochtertje van Leo, vervolgens heb ik gekletst met de tante van Leo uit Duitsland en een vriend van Leo en Kitty ontmoet die net als de tante in de achtertuin woont. En het was allemaal zo knus, relaxed en  onproblematisch. 

Rond een uurtje of twaalf besloten we toch eens een keer naar Obz te gaan, waar ik nu woon. De rit daar naartoe was al geweldig. Wat een verkeer, wat een levendigheid op straat, wat een huizen en vooral wat een weer! Het huis en mijn kamer zijn geweldig. En de rest van de dag heb ik heel gezellig doorgebracht met mijn huisgenoten. Wie wonen hier? In het Wendy-huisje buiten woont een Duitse jongen die voor een daklozekrantproject in Zuid-Afrika werkt, in het huis wonen verder een Frans meisje die werkt in een township, een Duitse jongen, die ook studeert (Ontwikkelingshulp) aan de UWC, zijn vriendin die als arts gaat werken in Kayelitsha en een Franse jongen en zijn vriendin die erg rommelig schijnen te zijn en allemaal vis in de vriezer stoppen, maar die heb ik slechts vluchtig ontmoet. Ik heb de wijk waarin ik leef vandaag heerlijk verkent samen met de vriendin van de Duitse jongen en we hebben gezellig met z'n drieën gegeten om vervolgens nog wat studenten te ontmoeten van de UWC in the Lower Main Road. 

Ik heb zoveel nieuwe indrukken, ik zou er nog duizend dingen over kunnen zeggen! Maar ik moet maar eens gaan slapen, het is hier toch een uurtje later! 

Het uploaden van foto's duurt helaas erg lang, dus ik zal er binnenkort proberen een paar op te zetten. 

Alle liefs en goeds voor jullie daar, zoals gezegd ik zal aan jullie denken als ik in de tuin in het zwembad zit of in de hangmat lig in de volle zon :) Cheers for now,Susan