Hallo allemaal,
Susan is terug! Hopelijk voorgoed in blogbericht-land. Ik kan het niet geloven, het is al weer langer dan een maand geleden dat ik een bericht heb geschreven! En dat terwijl ik met mezelf had afgesproken nog een bericht voor papa's of opa's verjaardag te plaatsen (27 februari en 4 maart). Ik probeer een verklaring te vinden voor de lange blogafwezigheid, maar ik kan niets beters verzinnen dan dat de tijd sneller is gegaan en er elke keer zoveel is gebeurd dat ik gewoon niet weet waar te beginnen met schrijven. Misschien begin ik ook meer te wennen aan het leven hier, waardoor gebeurtenissen al wat alledaagser worden. Maar heel vaak realiseer ik me nog hoe bijzonder het is dat ik hier ben. Nog dagelijks krijg ik opeens kippenvel over mijn lichaam, glimlach ik breed en voel ik de Kaapse zeelucht mijn neus binnenstromen. Ik kwam er achter dat ik eigenlijk al helemaal gewend ben, weet wat de omgangsvormen zijn en hoe ik ergens moet komen, toen ik eregisteren een Frans meisje de buurt en binnenstad ging laten zien. Ze was net een dag daarvoor aangekomen en zoals iedereen die hier aankomt zonder vrienden, familie of kennissen nog vrij alleen in het diepe. Ik liep over straat met haar, nam een mini-busje, vertelde haar wat dingen en babbelde met mensen die ik tegenkwam in de omgeving. Molo mnumzana, howzit bru, enkosi sister, hi how are you, een tochtje naar de supermarkt duurt bij mij een paar uur omdat ik altijd met allerlei mensen blijf kletsen, wil weten wat ze doen en waar ze vandaan komen. Het meisje keek haar ogen uit, kon af en toe niet verstaan wat er gezegd werd en was driftig op zoek in de supermarkt naar een kaart van de omgeving. Ik besefte me opeens dat ik ook zo was in de eerste week, maar hoe makkelijk en soepel het nu allemaal gaat. Autoproblemen en links rijden, ik draai er mijn hand niet meer voor om. Na in vier verschillende oude auto's te hebben gereden, vijf keer het water te hebben moeten bijvullen, drie keer de olie heb laten checken, over de twintig keer via de achterbak naar binnen heb moeten kruipen (omdat de andere deuren niet opengaan), twee keer de auto heb moeten starten zonder de sleutel om te draaien, heb ik bedacht dat automonteur ook nog een optie is in mijn aankomende loopbaan ;) Ik heb al heel wat afgereden van de uni, naar de townships, naar de stranden, naar de bergen, naar de wijnvelden.
De uni is trouwens nog steeds een ervaring op zich, de studenten zijn veel opener en directer in de klas dan in Nederland hoewel er nog wel een sterke hiërarchie is. Wat ambivalent is, aan de ene kant zullen studenten hier nooit even een praatje maken met een docent aan het eind van de les over van alles en nog wat en aan de andere kant juichen en joelen studenten tijdens de les uitgebreid als ze iets leuk vinden. Toen een docent laatst veel opdrachten opgaf en een beetje gepikeerd was omdat er iemand door heen praatte, merkte een jongen op in slang: "just relax miss" waarna de hele klas klapte en in een deuk lag.
Verder zijn er tijdens de lessen veel discussies over de hedendaagse samenleving en Apartheid. Mensen zijn echt bereid om zich in te zetten voor een vredige en gelijkwaardige samenleving en beseffen dat dit kan door interactie en het samendoen. Soms mixen de groepen helemaal niet zo goed en zijn er nog veel vooroordelen, maar zoals gisteravond werd mijn hart weer vervuld van de diversiteit toen er een gratis Jazz-concert was op een plein in de binnenstad. Hoe zelfs een oude dakloze man met een ZA-vlaggetje vrolijk aan het dansen was tussen iedereen en grapjes aan het maken. Het was een prachtig beeld. Sarah en ik keken elkaar op dat moment aan, vol begrip, en Sarah zei: kijk daarom houd ik van Zuid-Afrika, mensen kunnen tenminste nog een beetje grapjes maken.
Ach, hoe dankbaar ik ben voor de manieren van omgang die ik hier heb geleerd, dat ik de invloed van mijn spreken en handelen nu kan duiden. Hoe de omgeving me heeft geleerd angst, stress en ontevredenheid los te laten. Er is niets om bang voor te zijn, want men past zich aan aan welke situatie dan ook en dingen zijn nooit zo erg als ze lijken. Stress; bereik je echt iets door iets te forceren? Ontevredenheid; ik heb alle kansen en mogelijkheden om mezelf en anderen nu blij te maken waar dan ook ter wereld met goede moed, echtheid en grapjes. Het leven is goed bedacht ik me vlak voordat ik in slaap viel nadat mijn gekke franse huisgenoten weer franse slaapliedjes voor me hadden gezongen...
Liefs, Susan
