Postzegels en mijn Nederlandse genen

Hi there everyone,

Still enjoying yourselves wherever you are? Het leven hier is nog steeds stunning! Al hoewel ik af en toe de afgelopen tijd mensen en plekken toch heb gemist. Gekke vlagen van herinneringen: een knuffel van mama, een aai over de bol van papa, mijn kleine broer die op de piano aan het spelen is, thee drinken en urenlang kletsen met vriendinnen in Utrecht, tegen de wind in fietsen, het vlakke landschap vanuit de trein bekijken, op bezoek bij opa en oma en spelen met Irina, wandelingen door het bos maken met Ollie, Cu en Teun, mijn klarinet, de onbenulligheden van het Nederlandse nieuws, kleine dingen die structuur en vorm geven.  Ik heb besloten dat het waarschijnlijk niet uitmaakt waar je ter wereld ook bent, hoe geweldig, prachtig en levendig het ook is, hoeveel afleiding er te vinden is, er zal altijd wel iets te missen zijn. Het is maar hoe je het missen ervaart of je er iets groots en ergs van maakt of dat je het waardeert en je realiseert hoeveel je mensen en gewoontes waardeert. Ik heb daarom geprobeerd mensen af en toe een kaartje te sturen om te laten weten dat ik aan ze denk. Toen ik laatst in de pauze van een les met een kaart en postzegels aan het rommelen was, waren er veel nieuwsgierige ogen. "Wat is dat stickertje dat je erop plakt?" "Waarom lik je eraan?" "En moet je daar dan voor betalen?" De verbazing nam niet af toen ik het systeem van brieven en postzegels uitlegde. Anno 2011 Kaapstad Zuid-Afrika: postzegels zijn ernstig gedateerd. 

Ook iets wat als wonderbaarlijk en onverwachts wordt ervaren is als je als meisje een hele week gaat zeilen. Ik had er opeens zo zin en ik moest Kaapstad met de bergen gewoon vanaf de oceaan zien. En ik had groot gelijk: het uitzicht was onwaarschijnlijk mooi. Zeehonden, dolfijnen, pinguïns en zelfs een walvis heb ik voorbij zien komen. Rondom Robben Island gevaren en de zon zien ondergaan vanaf zee. Bovendien was het erg fijn om weer eens wat praktisch te leren. Toen ik na een week weer met een lekker kleurtje op de uni kwam en in een klasje met coloureds zat werden er ten eerste grapjes gemaakt over dat ik steeds bruiner werd (in huidskleur en ontspannenheid) en ten tweede waren ze in de veronderstelling dat zeilen "baie baie gevaarlik" is. Waarna de docent moest grinniken en zei dat het natuurlijk in mijn Hollandse genen zat dat zeilen... Het gekke was dat ik niet goed wist hoe ik hierop moest reageren, ik stamelde maar wat. Want tja, dat deel van de Nederlandse geschiedenis is niet mooi en oefent nu vandaag de dag nog zoveel invloed uit op ongelijkheid binnen de samenleving. Én ik kom uit Nederland, én ik voel me natuurlijk ergens verbonden met Nederland, maar ik wil niet rechtstreeks verbonden worden met Nederland op die manier. Ik ben geen kolonist die slaven houdt, maar ik kan de kleurlingen hier ook niet kwalijk nemen dat ze die associatie hebben als het Nederland betreft. Tegelijkertijd voelen zij zich ook ergens verbonden met Nederland, zijn ze nieuwsgierig naar het land en de taal. Geef ik ze les in Nederlands en zij mij in Afrikaans. Dus ja, het blijft interessant die uitwisseling. Het voelt alsof we ergens de discussie aangaan. Een discussie tussen culturen die zo verbonden zijn en al eerder had moeten worden gevoerd. 

Het bewijs van mijn Nederlandse genen ;) Gegroet allemaal! Veel liefs, Susan