Met veel liefde en aandacht, een scherpe groef in het voorhoofd, schept de donkere oude bebaarde man de bladeren tussen twee planken en gooit ze in de vuilnisbak. Ilanga litshona (de zon brandt) en toch draagt de man een muts. Geen zweetdruppeltje in zijn nek te vinden. Als een luie westerse vrouw, die altijd vakantie lijkt te hebben, zit ik op het balkon een sapje te drinken. Al meer dan een half uur staar ik naar de bewegingen van de tuinman. Ongezien schaamteloos naar beneden turen. Eerst zie ik de man bladeren bij elkaar bezemen en in een kuil leggen. Om vervolgens deze handeling keer op keer met andere bladeren te herhalen. Af en toe laat een windvlaag de helft van de bladeren in de kuil opwaaien en naar de andere kant van de tuin verplaatsen. Toch behoudt de tuinman ook na een windvlaag weer dezelfde geduldige streken. Ik vraag me af wat er in deze man omgaat. Heeft hij een huis, een gezin en zou hij er nu aandenken? Of zou hij zich nu enkel bezig houden met het stof en de bladeren? Wat zouden z'n hobbies zijn? Of zijn hobbies alleen voor de bevoorrechten? Hoe dan ook deze oude tuinman inspireert. Hij laat me de schoonheid van de tuin zien en tegelijkertijd de betekenis van het aandacht hebben voor elk moment. Dit is een tuinman die niet bang is en vlucht, maar de tijd recht in zijn ogen kijkt. Zo overpeins ik terwijl ik vol aandacht zie hoe de man een tuinslang naar de andere kant van de tuin sleept.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten