Hallo iedereen,
De maand mei hebben we volgens mij dit jaar overgeslagen, want het schijnt me onmogelijk dat hij al voorbij is zonder dat ik er ook maar iets van heb gemerkt! Het is ondertussen alweer 22 juni en langzaam maar zeker ben ik aan het proberen afscheid te nemen van Kaapstad. Gisteren heb ik radicaal alle kaarten die ik in de tussentijd heb verzameld van vrienden en familie van de muren afgehaald en opgeborgen (nog vele malen dank daarvoor, het is leuk om te merken dat er af en toe ergens aan de andere kant van de wereld aan je wordt gedacht :) ). Nu voelt mijn kamer wel een beetje leeg, maar dat is ergens goed aangezien ik de laatste drieduizend woorden voor mijn scriptie voor vrijdag af wil hebben. Verder heb ik uitgezocht welke spullen en boeken ik hier aan vrienden achterlaat. Kan iemand mij vertellen waarom ik tegen de 30 boeken heb verzameld, terwijl ik er denk ik hoogstens 6 mee kan nemen? Het begint nu door te dringen wat ik allemaal heb gedaan en geleerd en wat er nog allemaal te doen valt!
Aangezien het wat onoverzichtelijk wordt als ik allemaal ga opnoemen wat ik allemaal heb geleerd (een vriendin hier zei laatst dat ik zóoo veranderd was in de afgelopen maanden, van een jong onschuldig meisje, naar een wijze, maar nog steeds vrij onschuldige vrouw... dit is leuk, maar maakt me ook een beetje bang! Misschien herkent niemand me meer in Nederland en lopen papa en mama me straks uren op Schiphol te zoeken), zal ik het er maar op houden wat ik allemaal nog ga doen:
To do list van Susan de Liefde à la Kapa in 1,5 week af te vinken
- Tafelberg beklimmen-> CHECK, eindelijk
Afgelopen weekend ben ik eindelijk op de Tafelberg geweest, het heeft me een half jaar geduurd er op te komen, haha. Ik heb volgens mij opzettelijk alle extreem toeristische dingen hier vermeden (en dat doe ik nog steeds graag), maar ik kan natuurlijk niet een half jaar in Kaapstad zijn geweest zonder de meest fantastisch skyline van de wereld te hebben beklommen. Ja, beklommen! We zijn niet zo lui geweest dat we van het kabelbaantje gebruik hebben gemaakt. En het uitzicht was natuurlijk weer knetterend (waarschijnlijk is dat een nieuw woord in deze context, maar ik laat hem toch maar staan).
- Bezoekje aan Home Affairs -> CHECK, het was weer een heerlijk georganiseerde bende of een ongelofelijke chaotische structuur hoe je het wilt... maar na drie uur had ik mijn toeristenvisum binnen en ben ik weer volledig legaal!
- Laatste schilderles donderdag -> de afgelopen maanden heb ik me in veel praktische en creatieve opzichten ontwikkeld. Naast schilderen en zeilen, biologisch-dynamisch kookworkshops gedaan, eindeloos de meest verrukkelijke broden gebakken voor het huis hier.
- Naar The Castle of Good Hope -> een stukje geschiedenis is nooit weg. Het eerste gebouw in Kaapstad ligt nu midden in het centrum, lag vroeger aan zee. Volgens een vriend hier is dat het resultaat van meesterlijke watermanagement en droogleg-kwaliteiten van de Hollanders.
- Nog één keer met de scooter naar het strand, nog één keer lemon merengue in het plaatselijke restaurant (uit eten is hier zo veel goedkoper en kwalitatiever in vergelijking met NL), nog één keer naar Kirstenbosch en daar my friends van het winkeltje zien, nog een paar keer zwemmen in een steenkoud zwembad zonder verwarming, nog tienduizend foto's maken (even een inhaalspurt van de afgelopen maanden), nog een aantal keer rondrijden in mijn wispelturige Opel, nog 24 boeken weg te geven, nog drie rugzakken in te pakken, nog één farewell-party met vuur, wijn, spelletjes en zelfgemaakte broden, nog even huilen omdat ik mijn vrienden en het landschap hier zal missen
en dan:
2 juli op naar Knysna! In Knysna ga ik een maand lang vrijwilligerswerk doen met straatkinderen in een township. Details over de projecten die momenteel lopen kan ik nog niet te veel loslaten, want die weet ik nog niet.Wel weet ik dat het weer een hele goede en leerzame ervaring zal worden.
Het is vreemd dat deze gebeurtenis, mijn half jaar in Kaapstad al weer bijna voorbij is. Zolang heb je er naar uitgekeken, er naartoe gewerkt en dan is het al weer bijna klaar. Maar het was het helemaal waard, elke ervaring, elk moment heeft me wijzer, vrijer en vreugdevoller gemaakt. Het is gek om te bedenken dat ik in dan straks terug in Nederland ben en dat het dan zo moeilijk om te beschrijven en delen is wat ik hier allemaal heb meegemaakt omdat niemand het met mij heeft gedeeld en zich dus echt kan voorstellen. In de kleinste dingen die ik hier heb gedaan, de straat op lopen, boodschappen doen, de ontmoetingen met random locals, wakker worden en naar buiten kijken, het contact met vrienden, in het gevoel van tijd en ruimte heb ik gevoeld dat ik echt aan de andere kant van de wereld was. En dan straks, op 1 augustus, zal iedereen in Nederland vragen: "hoe was het?" En aangezien ik dan niet zou weten waar ik moet beginnen, zal ik waarschijnlijk zeggen: "uhh, ja, leuk" en dan daarna gaat het leven weer door. MAAR, natuurlijk gaat het normale Hollandse leven niet helemaal gewoon door voor mij, want in die ondeelbare en onbeschrijfelijke stukjes heb ik mijn eigen ruimte en visie gecreëerd, ingezien wat ik belangrijk vind en hoe ik mijn leven wil leiden. Mijn leven in Kaapstad zal hopelijk doorklinken in mijn leven in Nederland, in de vriendschappen en contacten die ik heb. Dus lieve mensen, een boel lichtheid, creativiteit, ontspanning, levensvreugde en anekdotes komen jullie kant op!
With warm wishes, Susan
