Even een berichtje uit het prachtige zonnige Knysna! Al dagen achter elkaar voelt het als zomer; de mutsen worden afgedaan, de dikke truien worden voorzichtig uitgedaan (maar nog wel overal mee naartoe genomen) en mensen beginnen weer blootvoets rond te lopen. Dertig graden en winter is niet verkeerd. En het is maar goed ook dat het de afgelopen dagen zo'n lekker weer is geweest want ik heb de afgelopen nacht in een township, dichtbij het centrum waar ik werk, gelogeerd. Twee vrijwilligers uit Duitsland wonen er nu al bijna een jaar en kennen de hele omgeving.Omdat ik zin had om het eenzijdige leven in het vrijwilligershuis in de prachtige chique omgeving Knysna Heights met 14 vrijwilligers voornamelijk uit Amerika, Engeland en Canada af en toe even te ontvluchten, ging ik gisteren naar het krotje in Kayelethu. Het was heel gezellig en een hele ervaring om in een huis te verblijven zonder plafond, warm water, vloerbedekking, waar water in de muren vastzit en waar je 's nachts de hele nacht honden hoort blaffen en 's ochtends wordt gewekt door een haan in de verte, rondgrazende koeien en spelende buurkinderen. Daarna ging ik weer naar het centrum Sinethemba, waar ik nu sinds twee weken werk.
Overdag zijn er rond de 15 tot 20 kinderen (voornamelijk colourds en afrikaanssprekend) tussen de 2 en 18 jaar die daar spelen en rondhangen. Ik help met activiteiten organiseren en de kinderen aandacht geven. De behoeften en karakters van de kinderen zijn heel divers. Dus ik probeer zoveel mogelijk mijn aandacht te richten op alle kinderen een warm en welkom gevoel te geven (ook de kinderen die er in de groep buiten vallen). Een gevoel dat ze er mogen zijn om wie ze zijn, ze hoeven niet stoer, sterk en dapper te zijn. Zichzelf zijn is genoeg. De kinderen komen allemaal uit lastige en armoedige levenssituaties, waar vaak geweld, misbruik en drugs- en alcoholgebruik aan de orde van de dag zijn. Het vrijwilligerswerk bestaat uit mooie en uitdagende, maar vooral speciale momenten.
Twee dagen geleden was er een klein verlegen jongetje genaamd Jonathan die een gekleurd veertje had gevonden in een lokaaltje en hij gaf dit aan mij. Na de devotion en het dansen en zingen ("This little light of mine I'm going to let it shine" en "I've got a feeling that everything's going to be alright") aaide ik met het veertje of z'n schattige hoofdje, neusje, oortje. Hij genoot oprecht van de liefde en aandacht. Dat kleine gebaar van een streling. De volgende dag toen ik vroeg of hij met de bal wilde spelen, rende die weg en kwam hij in plaats daarvan met een nieuw veertje aan. Weer heb ik een tijdje met het veertje z'n koppie gekieteld. En vandaag kwam hij uit zichzelf naar mij toe met een stuk of acht veertjes die hij had gevonden!! De rest van de dag was hij bij me in de buurt, ik kon merken dat hij zich veilig, op z'n gemak en geliefd bij mij voelde. Ondertussen geeft dit kind mij zo ongelofelijk veel voor terug! Dit soort momenten daar streef ik naar. Ook al keert het humeur van deze kinderen met dag, want zodra ze weer naar huis of de straat gaan kan er zoveel gebeuren, het gaat om deze kleine betekenisvolle handelingen en goede indrukken die je achterlaat.
En in het weekend ben ik lekker aan het zeilen of wilde dieren aan het bekijken :)
Veel liefs en goeds, Susan
Overdag zijn er rond de 15 tot 20 kinderen (voornamelijk colourds en afrikaanssprekend) tussen de 2 en 18 jaar die daar spelen en rondhangen. Ik help met activiteiten organiseren en de kinderen aandacht geven. De behoeften en karakters van de kinderen zijn heel divers. Dus ik probeer zoveel mogelijk mijn aandacht te richten op alle kinderen een warm en welkom gevoel te geven (ook de kinderen die er in de groep buiten vallen). Een gevoel dat ze er mogen zijn om wie ze zijn, ze hoeven niet stoer, sterk en dapper te zijn. Zichzelf zijn is genoeg. De kinderen komen allemaal uit lastige en armoedige levenssituaties, waar vaak geweld, misbruik en drugs- en alcoholgebruik aan de orde van de dag zijn. Het vrijwilligerswerk bestaat uit mooie en uitdagende, maar vooral speciale momenten.
Twee dagen geleden was er een klein verlegen jongetje genaamd Jonathan die een gekleurd veertje had gevonden in een lokaaltje en hij gaf dit aan mij. Na de devotion en het dansen en zingen ("This little light of mine I'm going to let it shine" en "I've got a feeling that everything's going to be alright") aaide ik met het veertje of z'n schattige hoofdje, neusje, oortje. Hij genoot oprecht van de liefde en aandacht. Dat kleine gebaar van een streling. De volgende dag toen ik vroeg of hij met de bal wilde spelen, rende die weg en kwam hij in plaats daarvan met een nieuw veertje aan. Weer heb ik een tijdje met het veertje z'n koppie gekieteld. En vandaag kwam hij uit zichzelf naar mij toe met een stuk of acht veertjes die hij had gevonden!! De rest van de dag was hij bij me in de buurt, ik kon merken dat hij zich veilig, op z'n gemak en geliefd bij mij voelde. Ondertussen geeft dit kind mij zo ongelofelijk veel voor terug! Dit soort momenten daar streef ik naar. Ook al keert het humeur van deze kinderen met dag, want zodra ze weer naar huis of de straat gaan kan er zoveel gebeuren, het gaat om deze kleine betekenisvolle handelingen en goede indrukken die je achterlaat.
En in het weekend ben ik lekker aan het zeilen of wilde dieren aan het bekijken :)
Veel liefs en goeds, Susan
Susan, Susan,
BeantwoordenVerwijderenWat een leven heb jij. En wat een cool gevoel moet het zijn om er zoveel voldoening uit te halen, ze zullen heel blij met je zijn daar.
Inmiddels ben ik weer aan het vernederlandsen in de Hollandse regen. Wat een ellende, ik mis Rusland zowaar.
Lieve Susan, ga zo door, ik ben trots op je.
Tot bijna! Kus, Mieke